Dag 10 en 11

Dag 10 (27-7): Plan was het vandaag eens rustig aan te doen. In de ochtend neem ik na de sportieve noodzakelijkheden mijn tijd voor het gebruikelijke ochtendritueel: douchen, mijn baard trimmen, nagels knippen, neusharen knippen, wenkbrouwen epileren, bilnaad inolieën, uitgebreide massage door de receptioniste, dat soort shit. Omdat de wifi de avond ervoor niet werkte, besloot ik het werken aan mijn reisverslag tot deze ochtend uit te stellen, omdat ik toch uitgebreid te tijd heb. Ik geef bij de receptioniste aan dat ik de vorige dag problemen had met wifi, waarop zij mij het advies geeft een wifi-versterker te kopen bij de fnac. Soms pakt de telefoon namelijk de wifi wel, terwijl sommige laptoppen daar moeite mee hebben. Wanneer ik na het uitchecken en het achterlaten van mijn bagage in het hostel bij de fnac aankom geven zij echter aan dat een Lenovo laptop normaliter geen problemen heeft met een signaal oppikken en dat een wifi versterker in dit geval geen oplossing gaat bieden. Ik kan eventueel in een ander apparaatje van 35 euro investeren, maar met mijn provider in gesprek gaan over een 4G aansluiting voor laptop lijkt ook hun een betere investering. Op dat moment lijkt de zwakke wifi van het hostel het probleem, dus ik besluit gewoon wat eerder naar het volgende hostel te vertrekken om daar hun wifi uit te buiten. Uiteraard zou ik niet zo veel regels aan deze issue wijden als hij niet nog een zekere wending gaat krijgen. Ik ga eerst maar eens ontbijten bij montcafé. Als ik aan de beurt ben geef ik aan dat ik begrepen had dat ze ook croissantjes met jam hebben, ondanks dat ik ze niet op de menukaart zie staan. Ze geven aan dat deze op zijn. Ik besluit dan maar met de deur in huis te vallen en te vermelden dat de enige reden dat ik eigenlijk hier ben is de groetjes te doen van Annegré. De vrouw moet lachen. Ook haar broer naast haar glimlacht. Ze vraagt na waar Annegré nu is. Ik geef aan dat ik heb begrepen dat ze nu richting Utrecht gaat voor verdere studie (klopt dit?) en op deze manier nogmaals duidelijk wil maken dat ze hier altijd graag kwam. Ik bestel vervolgens een warme chocolademelk en blueberry muffin en wil op mijn laptop hier buiten in het zonnetje dan maar aan mijn reisdagboek gaan werken, uiteraard gebruikmakend van het wifi netwerk van montcafé. De chocolademelk en blueberry muffin doen een mens goed en vormen de stilte voor de storm. `Geen verbinding, beveiligd’ geeft mijn laptop opnieuw aan, terwijl het ingevoerde wachtwoord gewoon klopt. Op dit moment begint langzaam bij mij het afschuwelijke besef door te dringen dat het niet aan de wifi van het hostel heeft gelegen, maar aan één of andere klote instelling op mijn kutlaptop. GODVERDOMME! Mensen die mij wat langer kennen dan vandaag weten hoe op dit soort momenten mijn gemoedstoestand een interessante wending kan nemen. Ik vraag aan de eigenaresse van montcafé of ze vaker problemen ervaren met hun wifi, waarna vrij snel duidelijk wordt dat dit niet het geval is. Na nog wat proberen en meedenken, is ze zo vriendelijk haar broer er bij te roepen, omdat die er meer verstand van heeft. Ook hij heeft geen idee. Ik maak duidelijk dat het ook niet zijn probleem is verder, en met een knoop in mijn maag ga ik terug naar de fnac. De ict deskundige aldaar geeft na wat proberen aan dat hij het ook niet weet en verwijst me door naar weer een andere toko. De andere toko geeft vervolgens weer aan dat zij geen in depth software research ter plaatse doen en geven aan dat ik mijn laptop een week op kan sturen. Op dit moment begin ik echt te denken dat ik het werken aan mijn reisdagboek, mijn emotionele steun en toeverlaat in de nachtelijke uurtjes en ultieme uitlaatklep, dit verdere packback avontuur wel op mijn buik kan schrijven. Daarvoor heb ik namelijk in ieder geval de wifi en mijn laptop nodig. Als een bedelaar begin ik de man in blinde paniek uit te leggen hoe onmogelijk zijn voorstel momenteel voor me is en dat ik er alles voor over heb als hij me een alternatief biedt. Hij verwijst me door naar weer een andere toko, waar ze software specialisten ter plaatse zouden moeten hebben. Na een stevige wandeltocht, waar alle mogelijke vloekwoorden uit het Nederlandse en Engelse vocabulaire de revue passeren, kom ik ondertussen badend in het zweet, aan bij deze andere toko. De emotionele dinosaurus achter de balie geeft al vrij snel aan dat deze zogenaamde specialisten hier niet direct naar kunnen kijken, ondanks dat ik mijn specifieke situatie uitleg. Hij gooit het dan maar over een andere boeg met een verhaal over de wifi-chip en het vervangen van deze door een externe. Ik dring aan om dit dan maar ter plekke te doen en uiteindelijk doet hij dat dan maar. Het blijkt niet aan de chip te liggen. Nog één oplossing bied soelaas geeft hij aan op de korte termijn, een volledige RESET van de laptop, waarbij ik mijn bestanden kan behouden. Na opnieuw aandringen laat hij me zien hoe ik dit moet doen, maar geeft aan dat dit proces een uur duurt. Hier stopt deze anekdote met nare nasmaak min of meer. Ik besluit naar het hostel te gaan, deze shit af te ronden door mijn laptop volledig te resetten waarbij ik nog een foto maak van de software die ik er na mijn vakantie allemaal nog opnieuw op moet zetten, en god zegene de greep blijkt het wifi van het hostel weer te werken nadat ik dit proces heb uitgevoerd. Mijn hopelijk beginnend schrijverschap in de vorm van het bijhouden van een reisdagboek is gered. Wie weet had mijn leven en zeker mijn vakantie zonder het resetten van mijn laptop een hele andere wending genomen. Iets wat krap drie uur heeft geduurd leek gevoelsmatig wel 3 dagen te zijn geweest. Dat, zegt Einstein, is nu relativiteit. Altijd in voor mental support, deze kerel. Het avontuur zet zich voort met een reis naar Luxemburg, waar ik de komende nachten zal verblijven. Als ik op het station van Leuven aankom blijkt de reis via de oorspronkelijke route niet door te kunnen gaan vanwege wateroverlast. Ik moet omreizen met diverse vervangende bussen en de reis zal in totaal een kleine 6 uur gaan duren in plaats van de gebruikelijke 3 uur. Uiteraard kan ik dit vrij snel relativeren, nadat ik weer werkend wifi heb en de daarmee gepaard gaande mogelijkheid mijn reisdagboek verder af te schrijven. De bus die ik vanaf Luik moet nemen lijkt niet op te komen dagen. Gelukkig zie ik een aantal andere echte backpackers aka woudlopers met tent en al, waarmee ik vergeleken enkel een luxenicht backpacker met tijdelijk wifi writers block ben. Ik doe even navraag en zij geven aan dat de bus hier gewoon moet komen. Hij heeft uiteindelijk 15 minuten vertraging, waardoor ik vervolgens de aansluiting met de trein in Trois Ponts bijna mis. Bij het stoppen van de bus besluit ik in de stromende regen (harder dan op dat moment heeft het de afgelopen 10 dagen niet geregend) in blind vertrouwen achter de woudlopers aan te rennen om zo nog net de treinaansluiting te halen. Als ik deze had gemist had dat betekent dat ik een uur in de stromende regen op een godverlaten klein station zonder beschutting had moeten wachten. In de trein check ik de schade van mijn niet-waterdichte backpack. Hij is hier en daar wat klam, maar het water is niet doorgedrongen. De eerste meevaller van de dag. Ik moet vervolgens nog een keer overstappen op weer een andere vervangende bus naar Luxemburg, waar ik ook voor moet rennen met zeker 30 kilogram bagage op rug en buik, alhoewel het nu wel droog was gelukkig. De Ardennen waar ik doorheen rijdt met de trein zijn prettig en manen me onderweg regelmatig tot rust, alhoewel ook de vervuiling met afval van de Ardennen opvallend is. Op het station van Luxemburg vraag ik na of er wat strippenkaarten voor het OV zijn of iets dergelijks en krijg te horen dat het OV in Luxemburg gratis is. Dat is dan maar weer een tweede meevaller. Ook reserveer ik alvast een ticket voor de trein naar Parijs voor twee dagen later, omdat ik er eerder achter kwam dat ik daarvoor moest reserveren. Om 16:00 uur in de middag staat de goedkoopste optie voor 66 euro, dus deze neem ik. Na alweer een busje en zoektochtje arriveer ik rond de klok van 20 uur in het kolossale hostel waar ik de komende twee nachten verblijf. Ik besef me opeens hoeveel honger ik heb en hoe ontzettend nodig ik moet zeiken. De laatste issue wordt direct opgelost. Voor de eerste issue besluit ik nog maar even met behulp van google maps richting een door lonely planet aangeraden tent te gaan. Door de hoogteverschillen tussen dal en top van bergstad Luxemburg werkt google maps voor geen meter en geeft daarnaast onrealistische tijden aan. Na een half uur zoeken en proberen besluit ik eieren voor mijn geld te kiezen en in het eerste beste barretje in het dal te eten. Ik eet pita met tatjiki (of zoiets), waarvan ik ben vergeten een foto te nemen, omdat ik te veel honger had en als hoofdgerecht een prima schnitzel met ei (de eieren zojuist waren zowel spreekwoordelijk als letterlijk bedoeld). Op het moment dat ik zit te eten is het op zijn vroegst 21:30 uur. Ik heb tot dat moment alleen nog maar water en de chocolademelk en blueberry muffin van het ontbijt op. Terug op het hostel ontmoet ik in mijn kamer Alex, een moddervette Armeniër die snurkt als een os, die me veel youtube video’s wil laten zien, grapjes maakt en begint over het gebrek aan kebab zaken in Luxemburg. Ook hij liep zich compleet verloren zonder plattegrond, gaf hij aan. Sympathieke kerel, maar hij geeft aan morgen al weer te vertrekken. Ook verblijft mysterie guy nog in mijn gedeelde kamer, een gast die ergens om half 6 in de nacht binnenkomt en de volgende ochtend om 10 uur nog ligt te pitten. Al met al een ander soort dag dan de anderen tot dusver. En nee, ik ga nu niet zeggen dat dat ook weer een mooie ervaring is.

Dag 11 (28-7): Zowel ochtendgymnastiek als (het bij hostel inbegrepen) ontbijt zijn sober op deze 11e dag. De ochtendgymnastiek omdat hij gangbaar was en ik er verder geen woorden aan vuil wil maken (of dan toch deze en de vorige en misschien nog ff goed om toch te noemen dat hij dus uit 60 sit-ups, 70 push-ups en 100 squads bestaat) en het ontbijt omdat enkel brood, kaas, ham en chocoladepasta worden aangeboden. De chocoladepasta zit in een grote schaal met een lepel erin, waardoor het een soort enge, geëmulgeerde substantie uit een science fiction film lijkt te zijn. Nadat ik nog een plattegrondje met toelichting op de meest efficiënte route naar het stadscentrum vraag bij de receptie vertrek ik. Ik besluit het vinden van de weg als een leuke puzzel en uitdaging te zien, omdat mijn brein nu ook niet wordt aangetast door hongergevoelens. Ik kom er achter dat er een oud stadcentrum is dat `grund’ heet en een nieuwer stadscentrum dat `ville haute’ heet. Mijn Frnase en Duitse vocabulaire is toereikend om hier uit te kunnen concluderen dat het ene deel in het dal ligt en het ander op de top van de berg. Ik vind met deze nieuwe kennis redelijk snel `ville haute’ bovenaan en ga richting het toeristenkantoor. Ik wordt deze keer prima naar behoren geholpen en ontvang een stadswandeling voor zowel `ville haute’ als `grund’ en nog wat informatie voor musea. Ik besluit de musea voor de volgende dag te bewaren, daar mijn trein naar Parijs pas om 16 uur vertrekt. De vervelende ligging op een berg die het tot een hel kan maken voor een vermoeide, uitgehongerde toerist is tevens wat Luxemburg zijn charme geeft. De uitzichten van `ville haute’ op `grund’ maken Luxemburg tot een waar fotopanorama. De architectuur van het `ville haute’ zelf is niet erg bijzonder, de leuke beekjes, paadjes en watervalletjes door het `grund’ wel. Er blijkt ook een lift te zijn die je van `grund’ naar `ville haute’ transporteert, notabene naast de bar waar ik gisteren de weg vroeg naar een bar of restaurant toen ik compleet verloren was gelopen. Vandaag kwam ik erachter dat ik in `grund’ aan het rondkuieren was, terwijl in `ville haute’ moest zijn. De lift was een eenvoudige oplossing geweest achteraf. Ik start met de wandeling door het `ville haute’ met de vergezichten op `grund’, waar ik twee dames die goed zijn voorzien in de hun door de natuur voorziene voorgevel, vraag een foto van mij te nemen met het panorama op de achtergrond. Ik geef aan dat het geen kunstwerk hoeft te worden, maar dat het meer om het idee gaat. Ze geven aan dat zij alles deze hele dag ook alleen maar een beetje voor het idee doen. Ondertussen staar ik af en toe nog even naar beider voorgevels en vergeet het panorama achter mij. De dames nemen het `het is maar voor het idee’ idee wat al te letterlijk, want op de foto is het panorama nauwelijks te zien, maar gelukkig is de foto waar ik zelf onderdeel van uitmaak weer afgevinkt. Later tijdens de lunch zie ik de beide dames nog een keer passeren, wat een glimlach op ons drieer gezichten tevoorschijn tovert. De lunch bestaat uit twee worsten met friet (uiteraard) en een dessert dat bestaat uit twee slagroomsoezen met chocoladesaus. Met name het dessert deed me deugd in dit geval. Na de lunch neem ik de wandelroute door `grund’, om vervolgens als een Herman een Erdinger pilsje op het terras te nemen. `Herman in de zon op terras, als dit het is is dit het, en we zullen het wel zien’. Daarna ga ik weer richting het hostel om een middagtukkie te doen. Daar ontmoet ik Roel (zonder zijn beestenboel), die al fietsend hierheen is gekomen vanuit Den Haag met allerlei tussenstops. Aardige, spraakzame jongen, maar ook hij vertrekt weer de volgende ochtend. Na het middagtukkie ga ik nog wat eten in het `ville haute’, waar ik dit keer wel bij de tent geadviseerd door `lonely planet’ uitkom. Gewoon meteen de eerste keer dus. Weer moet ik het lonely planet nageven. Als ik hem toch niet had, was mijn culinaire ervaring een stuk minder geweest deze vakantie. Ik eet een voortreffelijke cordon bleu met gorgonzola saus (en jawel, met frietjes) en een biertje. Na de maaltijd ga ik weer richting het hostel, waar Roel verteld dat hij in `grund’ nog een live concertje heeft meegepikt. Daar baal ik stiekem wel weer van, dat ik dat weer net gemist heb. Al met al is Luxemburg een stad die op een mooie manier onderdeel uitmaakt van de natuur en daardoor fraaie panorama’s oplevert. Ook is het een stad waar je ontzettend ontspannen als toerist door heen kunt lopen zonder je druk te maken over je veiligheid of die van je goederen. Aan de andere kant is de architectuur niet bijzonder, zijn de obers er behoorlijk oppervlakkig en afstandelijk in hun doen en laten en is er weinig sfeer in `ville haute’ laat in de avond. Ook laten de lokale mensen wel heel graag zien dat ze welvarend zijn, wat vooral blijkt uit teksten op parasols bij terrassen en voorbijrazende ferrari’s en lamborgini’s. Morgen heb ik het vooruitzicht een paar musea in Luxemburg aan te doen, om vervolgens voor 3 nachten naar Parijs te vertrekken. Show must go on.