Bogota en Utrecht

Dag 40 en 41: terugreis naar huis met tussenstop

Eigenlijk voelt Bogota vooral als een tussenstop. Ik vlieg vanuit Lima richting Bogota, waar ik de avond doorbreng. De volgende nacht vlieg ik al weer via de vluchthaven van Madrid terug naar Amsterdam.

De avond in Bogota is aardig, maar niets bijzonders. Het eten in Colombia haalt het echt niet bij dat van Peru. Dat merkte ik ook al die eerste dag. Het heeft wel iets romantisch, dat ik hier na 5,5 week weer terug ben in diezelfde stad waar ik toen met de pelgrimstocht omhoog mijn reis begon. Nu ben ik driftig op zoek naar pizza en moet daar veel te lang voor lopen. Uiteindelijk kom ik bij een slechte toko waar de kant en klaar pizzapunten klaarliggen. Ik bestel er drie, maar stop na een halve, de rest neem ik mee. Dit gaat niet mijn laatste maaltijd van de reis zijn. Zodoende ga ik naar een andere bar, waar ze karaoke blijken te hebben. Ik bestel een hamburger, niets bijzonders, maar ook niet heel slecht. En dan toch nog maar een laatste keer ‘my way’ van Frank Sinatra. Het publiek bestaat uit drie man. Ik ontvang zelfs nog een bescheiden applaus achteraf. Het ging me vooral om het idee, wel leuk dat dit nog op mijn pad kwam.

Ik slaap veel te kort en neem in het holst van de nacht een uber richting het vliegveld. De reis richting Madrid verloopt zonder vertraging of bijzonderheden, maar de tussenstop in Madrid is verschrikkelijk. Het is midden in de nacht in Madrid. Ik moet er zeven uur doorbrengen. Ik heb erg veel honger, maar niets lijkt open te zijn en ik kan uiteraard nog niet inchecken. Ik moet zelfs de bus nemen naar een andere terminal met al mijn bagage. Het is verschrikkelijk. Uiteindelijk vind ik één toko die nog open is ergens. Met broodjes ham en snickers. Ik betaal veel te veel geld voor twee broodjes ham, een cola en een snicker. Ik had graag een mooier verhaal willen vertellen, maar een tussenstop in de nacht is iets dat vemeden moet worden als je een vlucht boekt. Het gevecht tegen de vermoeidheid en slaap wordt steeds groter en er zijn geen zitplekken! Om me heen liggen veel mensen op dekens op de grond, naast hun tassen. Het lijkt oprecht of je door een daklozenoord heen loopt.

Uiteindelijk land ik in Amsterdam en neem nadat ik mijn bagage ontvang direct de trein richting Utrecht. En dan droom ik nog even na. Ik denk terug aan het gedoe met de vlucht richting Belém en het getal van de duivel 666 dat uiteindelijk mijn probleem oploste.  Ik denk terug aan de mooie avonden uit met Leandro, Vitór en Tarcyana in datzelfde Belém. Deze kunnen het echter niet winnen van mijn herinnering aan de naakte man in de bar in de Sao Paulo,  waar ik tot diep in de nacht de longen uit mijn lijf danste. Het gezelschap van Leonardo en zijn vriendin maakte de ervaring des te mooier. In denk aan de spontane ontmoeting in Buenos Aires met de aardige homoseksuele man, die uiteindelijk toch op een andere manier naar mijn gezelschap keek dan ik naar het zijne. Ik denk zelfs nog even terug aan het teleurstellende Mendoza, waar de wijn echter wel bijzonder goed smaakte. Ik denk terug aan de fabuleuze natuur van het noorden van Argentinië, nog mooier gemaakt door het avontuur met de twee Franse schoonheden, maar helaas lelijker gemaakt door de eikel van een reisleider die ze hadden. Ik denk terug aan het zout in Uyuni en hoe ik hier mijn hardloopdebuut maakte. Hoe ik mijn vingers bevroor door mijn foto enthousiasme bij de geisers op de vulkaan bij -15 graden aldaar. Aan de wat vreemde interactie met mijn reisgezelschap, wellicht veroorzaakt door hun afgunst voor mijn snel bemachtigde Machu Picchu ticket. Ik denk terug aan de death road die op de fiets te lijf ging in la Paz, nog geen dag nadat de medicus met lokale gebruiken mijn vingers had genezen met warme sigaren, elektrische schokken en sterke drank. Ik denk terug aan de puma van Puno en de Inca vestiging Racchi op mijn pad richting Cusco. Ja, natuurlijk denk ik terug aan de magische vierdaagse reis naar Machu Picchu. Aan de fantastische Alistan en zijn zoon die me begeleidden op dit avontuur. Het gelukje waarmee ik aan het kaartje kwam en hoe de weg er naartoe uiteindelijk het bezoek aan Machu Picchu zelf nog bijzonderder maakte. Ik denk terug aan de adrenaline avonturen in Cuzco en hoe ik mijn leven even toevertrouwde aan mijn omgeving en de omstandigheden. Doe we dat niet altijd? Ik denk terug aan de imponerende flora en fauna in het warme puerto Maldonado en het verhaal over de naked people aan het einde van de krochten van de rivier madre del dios. En oh ja, waar zijn die mannelijke kindertjes van die native family nu eigenlijk heen? En tot slot denk ik terug aan de wederkeer naar de luxe in Lima. Het fantastische eten en de muzikale en kunstzinnige wijk Barranco. En aan het gesprek met de Israëliërs de laatste avond. Je zou momenteel maar Israëliër zijn.

Utrecht voelt meteen vertrouwt. Ik hoef niet lang na te denken over wat ik doe bij aankomst thuis. Ik heb nogal wat slaap in te halen. En dan kan ik het niet nalaten alvast te dromen over een volgend reisavontuur. Wie weet wat de wereld allemaal nog in petto voor me heeft.

Video:

https://youtu.be/lpv1-0zZDKc