Mendoza

Dag 12 en 13: het mentale schakelen in Mendoza

Het is erg koud in Mendoza als ik vroeg in de ochtend aankom. Een paar graden en bewolkt en grijs. Mijn medebusreizigers kijken me aan alsof ze geen idee hebben wat ik hier in godsnaam kom doen als ik vergeet de buschauffeur een fooi te geven voor mijn bagage of simpelweg niet door heb dat dit gebruik is. Ik heb het idee dat ik op een skioord terecht ben gekomen, waar alleen gezinnen heen zijn gereisd. Ik ril van de kou met enkel mijn hardloopwindjackie over mijn truitje. Ik heb totaal niet gepakt op deze omstandigheden en heb geen jas meegenomen. Die had ik de laatste vier backpackreizen in de zomer toch ook niet nodig? Mijn naïeve sprookjesgedachten over mooie rots beklimmingen, paragliden en allerlei andere avontuurlijke gekkigheden gaan in rook op.

In het hostel wordt dit bevestigd. De activiteiten die zo in hartje winter worden georganiseerd zijn een bike en wijntocht door de wijngaarden van Mendoza en een tocht te paard door diezelfde wijngaarden. De tocht te paard wordt me afgeraden vanwege het niet in bezit zijn van een jas. Ik besluit dus de volgende dag voor een bike en wine te gaan, terwijl ik deze dag zelf om drie uur in de middag een gratis wandeltocht door de stad inplan.

Ik arriveer op tijd bij de gratis wandeltocht en tref een lokale geschiedenis docent uit Mendoza. Ik lijk de enige te zijn, maar op het laatste moment verschijnt nog een afstandelijk Amerikaans koppel dat alleen maar oog heeft voor elkaar en de gids. De gids lijkt ook meer aandacht voor het koppel te hebben, het zijn er immers twee. Ik lummel er een beetje bij en voel me die gekke, oude vrijgezel die eigenlijk thuis dient te zitten met een vrouw en kinderen. Toch steek ik nog een en ander op over de geschiedenis en indeling van Mendoza. Het eerste vertaalt zich in een standbeeld waarbij de Spaanse overheerser handgemeen heeft met de inferieure Mendoziaan, de Spaanse hand boven die van de Mendoziaan, waarbij geen oogcontact wordt gemaakt. Het laatste vertaalt zich in een hoofdplein, plaza de la independencia, omringd door vier kleinere pleinen die ieder een andere bekende figuur uit de Mendoziaanse geschiedenis voorstellen. De weg vinden in Mendoza is daarmee geen uitdaging.

Die avond komt de extreme koude weer terug en paniekerig, liggend op mijn bed, blader ik door mijn reisgids, kijkend naar mijn volgende bestemmingen op de route langs de Andès. Ik heb de dag al wat opgevangen via  onder andere de afstandelijke Amerikanen, over dat ik weliswaar noordelijker kom, maar dat ik anderzijds ook hoger gebied bereik. Google weer vertelt me hetzelfde. Het kan weliswaar temperaturen bereiken tot circa 18 graden overdag met de zon erbij, de dagen zijn echter ook kort wat betreft aantal uren zonneschijn en het kan soms afkoelen tot onder het vriespunt. Niet alleen ben ik hier kleding technisch niet goed op voorbereid. Lage temperaturen en winter hebben vele andere nadelen. Kortere dagen. Minder mogelijkheden tot zwem, klim, raft en paraglide activiteiten. Minder mogelijkheden mijn sterk afgetrainde lichaam te tonen in schaarse kledij. In plaats daarvan worden ik en al mijn sportwerk gereduceerd tot een oude kop boven een veelheid saaie en weinig unieke kledij. Geen tot weinig mogelijkheden in de avonden en nachten op pad te gaan en door de straten van onbekende gebieden te druilen. Ik word er wel een tikkie somber van. Dit heb ik niet goed ingeschat op basis van mijn vorige vier backpack avonturen in de zomer waar de dagen zich allen rond de 30 graden bevonden.  Ik vind koude helemaal niet leuk. Ik haat koude. Het neemt alle mogelijkheden weg…

Toch heb ik nog vier weken voor de boeg en het gaat me niet gebeuren dat deze unieke zomerweken me door de neus worden geboord door somberheid en teleurstelling. Ik zie twee mogelijkheden. Of ik boek weer een peperdure vlucht naar een ander continent waar het lekker warm is of ik maak van het vinden van een goede en goedkope winterjas mijn topprioriteit en denk gedisciplineerd na over een nieuwe en effectieve dagindeling om optimaal te kunnen genieten van de komende vier weken. Ik kies voor het laatste. De gedisciplineerde dagindeling bestaat uit zoveel mogelijk wakker zijn wanneer de zon schijnt. ’s Avonds relatief op tijd naar bed, ’s Ochtends vroeg opstaan als de koperen kogel verschijnt en me terugtrekken in schrijven als de zon rond de klok van 19 uur in de avond ondergaat en de wereld zich in koude en duister hult. Mijn afgetrainde lichaam kan ik laten zien door schaamteloos op dagelijkse basis enkel in boxershort naar de gemeenschappelijke badkamer te lopen. Ik heb niet voor niets zo hard gewerkt. Nou ja, modulo een aantal maaltijden en drankjes de afgelopen twee weken dan, laten we eerlijk zijn. De winterjas koop ik de volgende ochtend net iets na 9 uur bij een outlet op Google Maps genaamd ‘Cheap people outlet’ voor 25 eurie. Als ik het warm krijg in de taxi krijg ik ook nog eens het gevoel dat ik niet ben opgelicht door de vriendelijke verkoopster. Ik voel me al weer een stuk beter.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat de wine en ride van die tweede dag ook een stevige teleurstelling zijn. Ik blijk de enige te zijn die op een erg slechte oma fiets van de ene eet en wijntent naar de andere wordt gestuurd. Met een sportieve uitdaging heeft dit niets te maken. De veelheid aan wonderschoon landschap valt ook tegen, want die wijngaarden in de winter zien er maar dor uit (daar heb je ‘m weer, die winter!), maar de Andes op de achtergrond maakt wat goed. De wijntours vallen ook beide wat tegen. De eerste wordt wat ongeïnteresseerd aan mij gegeven door een jongen die het zo snel mogelijk achter de rug wil hebben en me de vier keurglazen wijn door de strot wil duwen. De tweede is een niet te volgen technisch Argentijns Spaans waarin het chemische totstandkomingsproces van olijfolie wordt uitgelegd. De viergangenlunch is wel erg aardig en de 9 glazen wijn van de tocht ook. Als ik één wijnstek op de terugweg mis en dat bij aankomst bij het beginpunt aangeef geeft de man aan dat dit geen probleem is. Ze hebben hier hetzelfde glaasje wijn. Hij zet het op de tafel, terwijl de deadmetal voor sfeermuziek op de achtergrond zorgt, en geeft alvast aan dat de volgende tram terug richting het centrum over 8 minuten vertrek. Dat je moet opzouten wordt eigenlijk niet eens subtiel duidelijk gemaakt.

En zo zijn de nieuwe winterjas van 25 euro en de wijn toch wel de echte hoogtepunten van Mendoza, verder valt het behoorlijk tegen zo in de winter. Maar ik kijk hoopvol uit naar het noorden wat op me wacht. Het zal niet veel warmer worden, wellicht wel mooier, verrassender en sportief uitdagender.

Video:

https://youtu.be/pMphFd-YBP4