Tilcara

Dag 14 t/m 16: terug naar de natuur in Tilcara

De busrit van Mendoza naar Tilcara duurt 26 uur. Van ochtend op ochtend. Hieronder een samenvatting van dit mentale proces. De eerste twee uur slaap ik. Ik word wakker. Oh jottum, nog maar 24 uur. Klote, geen internet. De internetverbinding is niet zoals in Nederland, en soms valt de verbinding gewoon weg op de weg, ook als je een databundel hebt. Oh, internet, daar ben je weer. Ik val weer in slaap. Ik wordt wakker. Lunch. Een snel en eenvoudig rijstgerecht werk ik naar binnen. Nog maar 21 uur. Ik app wat met moeders en stuur foto’s van mijn geweldige uitstraling met dit geweldige vooruitzicht. Nu is ze immers nog wakker. Ik boek ook alvast maar een hostel. Oh shit, internet valt weer weg. Ik val weer in slaap. Ik word wakker. Nog maar 17 uur. Ik ga maar eens naar het toilet. Nee, weer geen internet. Ik ben gelukkig moe. Ik val weer in slaap. Ik word weer wakker. Er is weer internet, ik boek een hostel. Nou, dat gaat wat worden dat hostel. Ik luister wat muziek? Weet ik veel, geen idee. Ik zat oorspronkelijk alleen, totdat een vrouw ruw mijn slaap verstoort. Dat is mijn stoel, geeft ze aan. Kut, ze heeft gelijk. Heel mijn stash die op de andere stoel ligt moet on mijn benen en naast me worden geduwd. Daar gaat het comfort. Ik val in slaap. Midden in de nacht wordt ik nog een keer wakker. Ik moet plassen. Als een sprinkhaan spring en kunstel ik me over de slapende vrouw heen vanaf mijn raamstoel. Nee, echt, waargebeurd verhaal. En ik spring en kunstel ook weer terug. Ze blijft slapen. De man op de stoel aan de andere kant kijkt me echter verbijsterd aan. Het is mooi geweest. Ik val in slaap. Als ik wakker word is het nog maar een half uur.   

De slaap nog uit mijn ogen wrijvend kom ik aan in Tilcara. De stad tussen twee bergen in de woestijn met zijn Inca origine. De wandeling naar het hostel is meteen al imponerend. Bij het chillen in de hangmatten type hostel aangekomen lees ik een naar het Spaans vertaalde bekende tekst van de Beatles. Kun jij hem ontcijferen op de foto? De overige 99% van de wanddecoratie bestaat uit Maradonna en Messi. Ik drop mijn tas en scoor meteen maar een ontbijt. De natuurlijke omgeving is overweldigend. Het is voor het eerst deze vakantie dat ik weer met de natuur in aanraking kom, na het bezoeken van enkel grote steden.

Het ontbijt en de lunch zijn fantastisch, evenals het bezoek aan het centrale plein met lokale kraampjes en verkopers, met op de achtergrond het wonderschoon van de bergen waardoor het stadje omringd wordt. Ik krijg er ook nog een optreden van een marionetten expert in het midden van het centrale plein bij. Hij blijkt artiest en theater maker die zich in de weekenden naar Tilcara begeeft voor optredens met zijn poppen. Ik geef een dikke fooi. De verkopers achter de kraampjes zijn wel erg afstandelijk en schuw valt op. Ze vinden me maar een rare Hollander hierzo op het marktplein.

De eerste avond is meteen een succesverhaal. Mirador de la cruz. Het blijkt niet alleen een fantastisch uitzicht punt waarmee je boven de stad en op de kleurrijke bergen uitkijkt, met het befaamde en (te) veel geprezen kruis bovenop, maar tevens een unieke introspectieve ervaring met de natuur omdat ik daar op dat moment helemaal alleen ben. Ik en de natuur. De natuur en ik. Nu begint de reis pas echt, denk ik op dat moment.

Voldaan keer ik terug naar het hostel, waar ik die avond nog een wijntje drink met een Nieuw-Zeelandse en een Amerikaanse die ik in het hostel tegenkom. Die middag was ik nog in gesprek met een enthousiaste Uruguayaan die vertelt over zijn plannen de befaamde hike richting Machu Pichu op eigen houtje op te tuigen. Wie weet, denk ik, ik laat de natuur me de weg wijzen.

De laatste dag in Tilcara prop ik tjokvol, want ik zit weer vol energie en passie om de natuur te gaan verkennen. Ik start de dag met de befaamde hike ‘la garganta del diablo’, die inderdaad erg mooi is en zo populair is vanwege zijn uitzicht over de twee bergketens waar Tilcara tussenin ligt. Moe en voldaan kom ik boven, na bij de splitsing tussen de autoweg van 8 km en hike route van 4 km de juiste keuze te hebben gemaakt. Op de terugweg naar beneden, na nog een waterval te hebben aangedaan waar ik via klauterweggetjes over water terecht kom, maak ik echter niet diezelfde correcte keuze. Ik loop 8 km slingerend over de autoweg terug naar beneden, waar ik nog een ode aan het Argentijnse kampioenschap in Qatar en een verassend uitzicht op de stad naar beneden tegenkom. Toch weer een andere ervaring.

Die middag heb ik ook nog een mooie hike op het programma staan, die toch weer anders is, zo is mij in het hostel verteld. Ik kan nog net op tijd een bus scoren, maar moet de lunch derhalve tot een lekkere sandwich in diezelfde bus reduceren. Aangekomen in het kleine gehuchtje, begin ik aan een andere bekende, ditmaal georganiseerde hike, el camino de la señorita. Die van de señorita dus. Hiervoor geef ik wel mijn laatste cash weg in de hoop dat het beetje dat rest nog wel genoeg is voor de bus terug. Voor dit soort praktische luttelheden ga ik dit avontuur toch niet laten passeren? Ik geef alvast duidelijk aan de gids aan dat ik dan wel de laatste bus van 19:15 uur terug moet hebben naar Tilcara. Er wordt me nog gevraagd of ik vertaler wil zijn vanuit het Spaans naar het Engels voor mijn groepsgenoten (nee, serieus), maar dat blijkt al snel tijdens de hike een ietwat te optimistische aanname van de gids. Na drie zinnen over ecologie, biologie en historie van deze hike ben ik de zeer enthousiaste en type encyclopedie-achtige gids al kwijt.   

Ook de hike van de senorita blijkt echter een succes, want dit is veel meer een avontuur tussen de kliffen door, wat toch weer een heel andere hike ervaring oplevert en ook prachtige beelden. Daarnaast deel ik deze hike ervaring met twee Franse señorita’s, die net als ik erg sportief en avontuurlijk zijn ingesteld, zo blijkt, als ook zij die ochtend een gedeelte van de ‘garganta del diablo’ hike hebben gedaan. In dit geval met hun gids. Twee lekkere wijven, dat mag gezegd worden. En ik kom meerdere malen in de gelegenheid met deze lekkere, slanke, sportieve wijven op de foto te gaan en met één van de twee (de oudste uiteraard) ben ik veelvuldig in gesprek.

Zo ook op het einde, als ik de klok richting 19 uur zie gaan. Het is vanaf de startplek nog zeker een kwartier lopen naar de bushalte. Dus ik trek maar eens aan de bel. Eh, nog 15 minuten tot het startpunt? Die laatste bus kan ik dus wel vergeten. Ik begreep eerder van mijn Braziliaanse vrienden dat het gesproken in Zuid-Amerika minder betekenisvol is dan bij ons in Europa. Je kunt als gids blijkbaar zeggen wat je goed dunkt, ik ben als toerist die de laatste bus moet halen de Sjaak, niet hij als mededeler van de boodschap dat hij ervoor zorgt dat ik op tijd terug zal zijn. Ik kan gelukkig vrij snel relativeren doordat de Franse slankheden aangeven dat ik dan met hun gids vast wel mee terug kan rijden naar Tilcara…

Eenmaal bij het beginpunt aangekomen om 19:10 uur, is mijn hoop gevestigd op die gids. Die toeristengids zal zo’n situatie vast begrijpen en me even mee vervoeren. De gids blijkt een enorme eikel! Nee, serieus. Het blijkt een lokale Argentijn, die me als een bedelaar lijkt te zien met mijn vraag en ook zo behandelt. Hij komt niet tot Tilcara, maar kan me afzetten tot aan Quinoa, geeft hij aan. Als ik achterin wil gaan zitten, verwijst hij me naar de bak achter de auto, waar je normaal varkens en geiten in transporteert. De Franse slankheden reageren nu ook wat geschrokken, mag hij niet achterin zitten? Als ik op de leuning van de bak achter de auto ga zitten wordt ik naar beneden ‘ge-ksst’ door deze zogenaamde gids, alsof ik een hond ben. Taal komt er verder niet aan toe. Ik schrik erg van deze lokale behandelmethoden van ‘mensen zonder geld’, maar besef dat er geen alternatief is. Nog geen vijf minuten later stopt hij. Dit is het punt, geeft hij aan. Ik besef me dat ik vlakbij de bushalte ben. Het is 19:18, al te laat. Ik zet het op een rennen.

Ik heb erg veel geluk. De bus is nog niet langs geweest krijg ik te horen van twee toeristen uit Buenos Aires die daar ook staan. Nee, dat is niet genoeg cash. Ja, dat krijg je wel van ons. En zo beland ik in de laatste bus, 10 minuten te laat, met voldoende cash, gered door twee toeristen uit Buenos Aires, genaaid door de gids van de hike zelf (die als gids verder erg goed en enthousiast was) en de lokale Argentijnse eikel (die zichzelf gids noemt van de twee Franse slankheden). Besef je dat het gehuchtje van de laatste hike zo klein is dat een plek om te slapen of het vinden van een taxi terug absoluut geen vanzelfsprekendheden waren geweest.

Ach ja, het zijn uiteindelijk details (toch?) op een erg geslaagd avontuur in de wonderschone natuur van Tilcara. Terug naar mijn reisroots. 

Video's:

https://youtu.be/SNGNyS7AYhU

https://youtu.be/MjeRRygFolE

https://youtu.be/lOXvCVHjOCQ

https://youtu.be/qdlOAwvfJLs

https://youtu.be/TAth9ycJiLU

https://youtu.be/dj2zpER-NMY

https://youtu.be/4mg1d8XqjAA

https://youtu.be/axHwt2XbWSs

https://youtu.be/JJswpNQJfrE

https://youtu.be/tsabB8Y4lSA

https://youtube.com/shorts/dyv0OuXm5Ys?feature=share

https://youtube.com/shorts/1-iUfShXREQ?feature=share