Uyuni

Dag 19 t/m 22: zoet, zout en zuur in Uyuni  

Zo’n rustdag loopt toch snel vol. Je ontbijt uitgebreid, je stoeit een uur met een nieuwe hardloop outfit met bidons en geeft uiteindelijk op en besluit in Nederland dit mysterie verder op te lossen, je wordt tijdens de 5 loodzware hardloopkilometers in de woestijn achtervolgd door lichtelijk agressieve honden, je plant een uitgebreid ochtendritueel in inclusief scheren en nagels knippen, je zoekt wat zaken uit voor de volgende dagen, je moet aan cash zien te komen en de cashautomaten willen niet, je slaagt uiteindelijk toch in alles regelen en gaat dan voor een late lunch die ook als diner dient en sluit de dag af met uploaden van video’s en foto’s en een beetjes schrijven met de tijd die je rest (hetgeen altijd tegenvalt), het geheel aan activiteiten al hoestend en proestend.

De volgende dag vroeg op en naar het reisagentschap die mijn tocht door de zoutvlakten voor de volgende drie dagen verzorgen. Alle bagage gaat mee, ik verlaat het luxe hostel met centrale verwarming definitief. De eastpack gaat mee het busje in, de backpack blijft achter bij de reisorganisatie. Het reisgezelschap bestaat uit een Schots jong stel van een jaar of 24, een Duits stel met een jonge meid van 24 en veel oudere man van tenminste 34 (als niet ouder) en ik. Ik ben niet erg blij met deze samenstelling, maar we gaan er wat moois van maken.

De eerste dag is in alle opzichten fantastisch. We beginnen gematigd, met een treinkerkhof dat aardig is, maar iedereen hoopt op meer. Je mag ook in de treinen klauteren en dat doe ik uiteraard. Daarna volgt een kleine introductie op het proces van de totstandkoming van zoutvaatjes op de Boliviaanse tafels en volgen een aantal souvenirshops en de goed smakende lunch. Daarna rijden we richting het witte ijs. Het witte ijs? Nee, met water heeft dit niets te maken. Al het wit om ons heen is Natriumchloride, zout. De molecuulstructuur is heel anders, en dat zie je als je inzoomt met je ogen. Het enige wat sneeuw en zout delen zijn eigenlijk hun witte kleur. Het is een machtig fenomeen, een oneindigheid van zout om je heen. De eerste stop is er eentje waar oorspronkelijk de Dakar autoraces van Bolivia op het zout werden gehouden. Daar waren de locals toch niet zo blij mee en dit was uiteraard ook niet erg bevorderlijk voor de zoutvlakten, vandaar dat het tevens de laatste keer werd. Je kunt ook nog even de vlag van je eigen nationaliteit terugzoeken. Bij de tweede stop op de zoutvlakten bedenk ik me dat het een goed idee is om mijn eerste loop van 2 km op zout te voltooien. De derde stop is cactuseiland. Een bizar fenomeen. Een stuk woestijnachtig gebergte met cactussen temidden van al het zout. Het woestijnachtige gebergte blijkt een niet-actieve vulkaan te zijn. De vergezichten zijn prachtig. De vierde en laatste stop is het bekijken van de zonsondergang op de zoutvlakten. We vieren met een rode wijn.

In het verblijf die avond smaakt de maaltijd goed. De groep van vijf waarmee ik aan de tafel zit is niet erg spraakzaam, wellicht ook moet. Het Schotse jonge stel is erg op zichzelf. Hij studeert tandheelkunde, zij financiën. In het Duitse stel is Angie net afgestudeerd in Robotics, Matthias is chefkok en doet dat op de universiteit waar Angie werkt. Het Schotse stel komt vanaf Peru en heeft reeds een hike richting Machu Picchu geboekt, het Duitse stel heeft reeds een dergelijke hike ingepland en daar een ruime som geld voor neergeteld. Tijdens het gesprek wordt me pijnlijk duidelijk dat mijn gebruikelijke backpackspontaniteit wat betreft Machu Picchu tekort schiet en dat een dergelijke hike normaliter maanden van tevoren gepland moet worden of je moet dagen in de rij staan voor een last minute ticket. Het Duitse stel verkneukelt zich nog even samen op wat komen gaat. Ik besluit die avond nog maar eens wat internetresearch te doen, dagen in een rij staan vind ik niet zo’n prettig vooruitzicht… De dag was zoet, de natuur zout.

De natuur de volgende dag is weer zout en prachtig. We starten rondom het spoor over de zoutvlakten. Oorspronkelijk vervoerden deze treinen zilver (ja, zilver, geen zout), maar tegenwoordig zijn ze buiten gebruik. Vervolgens bezoeken we weer een stukje bergachtig woestijn waar bijzondere soorten mos groeien, de vergezichten zijn wederom aansprekend. Daarna komen we flamingo’s tegen op een meer in de woestijn (ze zijn echt net zo roze als in de cartoons), Andes konijnen in de rotsen, nog meer mooi gevormde rotsen in een rotsenvallei en tot slot een rood gekleurd meer met nog meer flamingo’s, waar de rode kleur wordt veroorzaakt door de algen onder de waterspiegel. Een uitzonderlijke schoonheid.

De uitzonderlijke schoonheid van de natuur is een prettige compensatie voor mijn gemoedstoestand die dag, want die is zuur. Na de internetsearch van die vorige avond tot te laat, kom ik na een korte nacht slaap aan de ontbijttafel zitten. We moeten vroeg uit de veren, dus ik nuttig het ontbijt in mummie toestand. Ik lijk uiteindelijk een vondst te hebben gedaan die avond daarvoor via Viator (een derde partij) om toch op korte termijn een Machu Picchu trek te mogen doen. Dat is opvallend, gezien het feit dat veel andere organisaties tot september vol zitten en geen plek bieden. Ik doe daarom aan de ontbijttafel nog wat navraag over wat ik tegenkwam. Is dit daadwerkelijk de Machu Picchu trek van vijf dagen en is deze website betrouwbaar? De jonge gast van het Schotse koppel kijkt even kort en bevestigt dat dit inhoudelijk de daadwerkelijke trek is en dat Viator een grote, betrouwbare organisatie is. Toch krijg ik sterk het gevoel dat ik niet echt welkom ben in dit gesprek over Machu Picchu wat het Duitse en Schotse stel delen. Met het kwartier tijd en de matige wifi die me nog resten in dit hostel twijfel ik niet en ga op mijn kamer snel naar de website om de betaling en boeking voor die week erop definitief te maken. Ik ga naar Machu Picchu met een privé gids, die week erop, geen rij van dagen. Jay!

Als ik nog stel op het laatste nippertje de auto instap gebeurt er iets. Het is non-verbaal. Het is klein en zonder woorden, maar het verandert alles. Ik voel dat de sfeer niet meer hetzelfde is. Ik zit in de auto naast de Duitse Angie en de reacties zijn kortaf, waardoor mijn vragen steeds geforceerder en gekunstelder worden. Ik wil graag dat de sfeer goed is, dat was hij de dag ervoor ook. Dat moet zij toch ook merken aan mijn pogingen de sfeer te herstellen? Maar niets blijkt minder waar. Bij de volgende stop wisselt ze ineens, zonder verder communicatie, van plek met Matthias, haar partner, die daardoor de rest van de trip naast mij komt te zitten. En dat hakt erin als een bom op mijn gevoelige, vermoeide brein. Oogcontact met de twee dames wordt problematisch en vervelend, vanuit beide kanten. Ik besef me dat ik onderdeel ben van een smerig stukje gegeven hiërarchie, waaraan ik onmogelijk kan ontsnappen. De twee dames zijn onderdeel van een stel en hebben de backup en een uitlaatklep bij hun partner, ik ben de gekke vrijgezel die er alleen bij bungelt. Deze non-verbale strijd kan ik onmogelijk winnen. Ik heb bij voorbaat al verloren als gevolg van de samenstelling van de groep en hoe de dames daar schaamteloos misbruik van maken. Dit effect wordt ook nog eens versterkt door mijn zwak ontwikkelde praktische vaardigheden en oog-handcoördinatie, die me nog verder onderaan sodemieteren in de sociale hiërarchie. Let er maar eens op als je met een groep reist. Eigenlijk wordt de volledige sociale hiërarchie die mensen zo graag nastreven alleen maar gebaseerd op één criterium: handigheid en vlotheid. Alle andere criteria, zoals denkkracht, empathie, muzikaliteit en discipline, spelen geen rol en worden aan de kant geschoven. Het is dus geen gerechtvaardigde hiërarchie, maar wel eentje die mensen onbewust en in zwijgen met elkaar hebben bedacht. En Angie lijkt op dat moment op elke mogelijke manier bezig te zijn met hoe ik me tot haar verhoud, waar het ongemakkelijke oogcontact hem plotseling hem in zit en een verdere black box, net zoals ik dat doe. Een ding lijkt ze na te laten: kritisch kijken naar wat haar eigen rol zou kunnen zijn in de situatie die is ontstaan, door zogenaamd heel toevallig ineens van plek te wisselen met haar partner na een al ongemakkelijke situatie die ik daarvoor nog probeer te keren. Het gevolg is vrij heftig. Ik zak gedurende de ochtend af tot het zwartste zwart van mijn brein, machteloos, verongelijkt. Het dieptepunt wordt bereikt tijdens de lunch, waar ik al heb opgegeven, en elke vorm van oogcontact en spraak met de groep uit de weg ga. Ik ben er niet meer toe bij machte. Het is niet eens iets wat ik alleen maar bewust kan beïnvloeden, ik heb er namelijk helemaal geen baat bij in dit machtsvacuüm, het is een onbewust chemisch proces dat zich afspeelt in het brein, als een sluimerende worm. Ook de omgeving, het gezelschap uit andere auot’s aan andere tafels, begint het nu op te vallen en de starende blikken boren door me heen. Ik zit fout. Ik ben degene die het allemaal fout doet, die gekke alleenreizende vrijgezel die ineens niets meer zegt. Ergens hoop ik dat er iemand aan de tafel is die het ijs breekt, die mentaal nog in betere conditie is dan ik op dat moment, en zijn veilige haven van de relatie gebruikt om iets te zeggen over de ongemakkelijke situatie om tot een oplossing te komen. Maar praten over gevoelens, ook al maar oppervlakkig in het belang van de algehele sfeer is niet de strong suit van de groep (verklaring in achtergrond: tandheelkunde, financiën, robotics, chefkok???) en de stilte blijft. Ik neem daarom zelf maar het initiatief en stotter ‘I’m sorry for my behaviour’, in de hoop dat een reactie volgt. Die blijft uit. Ik besef dat een snelle en pragmatische oplossing noodzaak is hier en excuseer me naar het toilet. Ik denk driftig na en hak de knoop door bij de reisleidster aan te geven dat ik de rest van de dagen graag alleen eet. Ze stemt zonder al te veel uitdrukking toe, non-verbaal erg duidelijk makend dat ze vanuit haar Culturele Venezuelaanse achtergrond ook zeker niet het type is dat nu met de groep samen tot een oplossing wil komen die wat meer sociaal-emotioneel van aard is.

En dan gebeurt er toch iets. Vanuit het besef dat ik al (a priori) verloren had in een onmogelijke strijd om gezien te worden na de besloten afkeuring van de dames, heb ik ook echt niets meer te verliezen. In de auto vind ik hernieuwde energie om op erg pragmatisch niveau via een aantal oppervlakkige vragen het gesprek opnieuw aan te gaan met Matthias naast me. En langzaam gaat dat ook over op uitwisseling van beleefdheden met de andere drie. Dit is blijkbaar de manier waarop dit soort situaties worden opgelost met mensen die niet goed in staat zijn woorden te wisselen over het laagje dieper. En bij beleefdheden blijft het ook de rest van de dagen in de zoutvlakten. Nou ja, ik kan het uiteindelijk nog best aardig vinden met chefkok Matthias, die nog het meeste gaat in me (opnieuw) in de groep opnemen. En beleefdheden zijn voldoende en het maximaal haalbare na het tafereel dat zich tijdens die beruchte lunch afspeelt. Dat alle andere aardige gedragsvormen verder ook gespeeld zijn blijkt ook zeker als Angie aan het einde van de dagen zogenaamd vergeet afscheid te nemen en niet weet waar ze moet kijken als ik haar bij toeval de laatste avond in Uyuni in een restaurant zie waar ook zij is en in de rij voor de toilet staat. Ze is waarschijnlijk net zo gevoelig als ik. Ze heeft nog een video van me gemaakt tijdens het hardlopen die eerste dag. Die heb ik nooit meer gezien. Ik besef me pas aan het einde van de tweede dag waar eigenlijk de oorsprong ligt van de initiële irritatie en het ongemak. Ineens weet ik het zeker. Afgunst. Ik heb namelijk nog last minute kaartjes voor de Salkantay trek naar Machu Picchu weten te bemachtigen en daar hebben zij heel ver van tevoren al heel veel geld voor moeten betalen. Ik zal de negatieve motivaties van mensen wel nooit helemaal helemaal begrijpen, want als je Machu Picchu eenmaal gezien hebt, is het enige wat ik kan bedenken is dat je dat iedereen gunt (zie later verslag).

De natuur die derde en laatste dag is wederom van een indrukwekkend niveau, het effect blijvend. Die ochtend sta ik rond 6 uur bij min 15 graden (met mijn blote vingers) naast geisers die rook uitpuffen. We staan midden op de vulkaan. Geen borrelende lava, maar borrelende modder. Daarna volgen de natuurlijke hotsprings, opgewarmd vanuit de grond, van 30 en 40 graden. Ook nog een veelheid aan dieren, lama’s, flamingo’s, konijnen uit de Andes, vicunas  met vacht die zeer duur verkocht wordt en zelfs struisvogels met een typisch Andes jasje. Nog meer valleien met grote, mooi gevormde rotsen en die avond een heerlijke pizza in een restaurant waar Angie ook toevallig nog naar de toilet moet.

Bij terugkomst in Uyuni zelf is het daar feest. Bolivia is namelijk 200 jaar oud. Ik neem als ik de nachttrein naar de volgende bestemming neem toch met vreugde afscheid van Uyuni. De natuur daar is machtig, zowel de flora (gigantische cactussen en speciaal mos), de fauna, als het landschap. Uyuni is naast zijn zout, toch heel zoet. En het gezelschap enkel af en toe een beetje zuur. 

Video's:

https://youtu.be/GKKOS9PQsuc

https://youtu.be/h4ZSpC3bU5k

https://youtu.be/cdrCs1BQhGk

https://youtu.be/mXWwvvk2pl0

https://youtu.be/ezu1u5q41P8

https://youtu.be/BsD1bNLdhJ4

https://youtu.be/3Zcen6eWlCE

https://youtu.be/2SUoTwiZJ54

https://youtu.be/t8ucakR5lbg

https://youtu.be/kRgE0JMy9ms

https://youtu.be/tFDs_vCdn4U

https://youtu.be/hc7d-uAWk44

https://youtu.be/nlpY-UE9c-s

https://youtu.be/CCTJHMyBNqs

https://youtu.be/HestpCNCL0Q

https://youtu.be/F3v2H9P3bx0

https://youtu.be/ZDFfcDRGSEA

https://youtu.be/cp1GgGpCYK8

https://youtu.be/dkzJS5zHzJA

https://youtu.be/DrtVb4dEMcM

https://youtu.be/zkIXj0CsNwA

https://youtu.be/cCOr8TDQm8M

https://youtu.be/vSlRziVjogE

https://youtube.com/shorts/ZIVVT0n0y_k?feature=share