Salkantay trek to Machu Picchu

Dag 28 t/m 31: het geheim van Machu Picchu

Wat verandert er eigenlijk in een mensenleven na een bezoek aan Machu Picchu? Kun je ooit nog terug naar je oude bestaan? Waarom trekt het jaarlijks miljoenen toeristen en staan mensen dagen in de rij voor een ticket? Waarin schuilt hem het mysterie van Machu Picchu? En wat doet eigenlijk een eenzame koe midden op een steile berg als je een Salkantay trekking richting Machu Picchu uitvoert? Dit zijn enkele van de vragen die ik zal proberen te beantwoorden in onderstaande uiteenzetting van een vier dagen durende Salkantay trekking richting Machu Picchu.

Ja, om 03:15 uit de veren schreef ik. Maar dat is niet waar. Ik moet om 03:15 al buiten op de hoek van de straat staan. Op vijf minuten na slaag ik daar in, volledig voorzien van meeneem ontbijt en frontpack. De autorit naar de startpositie is het minst aantrekkelijke gedeelte van de vierdaagse trekking. De auto hobbelt over de weg, waardoor ik krampachtig mijn ontbijt weg moet werken en wat slaap moet meepakken terwijl de radio muziek afspeelt en de ruiten zijn aangeslagen. Ik zie dus geen moer van wat er zich buiten afspeelt.

James en ik starten het avontuur iets voor zes in de nacht. Het idee is eerst het meer bovenop de berg Umantay te bezoeken. Stoer heb ik James en Alistan vertelt dat ik in topconditie ben. Maar anderzijds, we zitten al rond 3000 meter hoog en het meer ligt op zo’n 4000 meter hoogte. Mijn frontpack kan ik achterlaten bij een boer. De klim gaat stijl omhoog, terwijl de zuurstofconcentratie steeds verder afneemt. James vliegt bijna omhoog. ‘Is dit een ok tempo zo?’ vraag hij. ‘Ja, dit is ok zo’ hijg ik stoer. Hij wil er stevig de pas inzetten, want als we nog op tijd willen zijn voor de paarden voor de volgende berg omhoog moeten we voor acht uur weer terug zijn beneden. Na een loodzware hike kom ik boven. Nog een paar meter, glundert James, dan wacht een verassing. Het meer en de weerspiegeling van de Umantay berg op zijn waterspiegel zijn adembenemend mooi. We zijn echt vroeg, we zijn de eerste van de dag en dat is voor James ook uniek, geeft hij aan, want normaal krioelt het hier van de toeristen. We nuttigen onze snack daar bovenaan, met zijn tweeën, genietend van een uniek stukje natuurlijk schoon. In mijn linkeroog zie ik temidden van deze leegte op een stijle helling een koe staan. Wat doet deze koe hier? ‘Koeien denken niet altijd even goed na over hun beslissingen’, geeft James aan, en kunnen zo soms met veel genomen risico ergens op een steile helling belanden. En dat is tevens het antwoord op de laatste vraag van mijn eerste alinea van het verslag: ‘En wat doet eigenlijk een eenzame koe midden op een steile berg als je een Salkantay trekking richting Machu Picchu uitvoert?’

Om de hoop op paarden te verhogen gaan we hardlopend in de vorm van een trail run naar beneden. Ik ga voorop, hier ligt mijn kwaliteit. Hiermee maak ik niet alleen indruk op James, maar ook op een grote groep toeristen die zich nu naar boven begeeft en ons naar beneden ziet hollen. De vergezichten naar boven nu de zon aan het opkomen is zijn fascinerend, zeker als je de groepen niet verdwaalde koeien op de voorgrond meeneemt in je beschouwing. Eenmaal beneden aangekomen staat een flinke teleurstelling op ons te wachten. De eigenaar van de paarden om het Salkantay gebergte te bestijgen is al vertrokken. We moeten dus lopend, geeft James lachend aan. Ik lach als een boer met kiespijn mee, want hoe fit ik ook ben, het zijn vooral de hoogtemeters en de daarmee gepaard gaande lage zuurstofconcentraties, die erg veel van mijn lichaam vragen. Hier ben ik niet aan gewend en als ik omhoog kijk naar de top van de Salkantay zakt me even de moed in de schoenen. Maar stug hiken we door. Naar boven. We worden regelmatig ingehaald door lokale boeren met koeien, die omhoog lopen alsof het niets is.

Op een zeker moment komen we aan bij een boerenhut waar ook wat water en snacks verkocht worden. Ik ben niet de eerste toerist die hier weleens voorbij gehiked is. En deze boer heeft nog wel een paard beschikbaar! Tja, zo vaak zit ik nu ook weer niet op een paard en ik besluit dat op dit moment even mijn trots opzij zetten is geen gekke beslissing is. Het was immers ook het advies van Alistanom hier energie te sparen. Ik raak nog even in gesprek met een aantal lokale boeren aldaar die erg nieuwsgierig naar me zijn en wat ik betaald heb voor deze hike. Ze schrikken ervan. Zo gewend aan blanke mannen met veel geld zijn ze op dit gedeelte van de hike nu ook weer niet. De gedachte dat ik te paard lekker ontspannen naar boven wordt getransporteerd is echter een illusie, want de tocht omhoog doet een stevig beroep op mijn buikspieren en liezen, die ik beide voel als ik bovenop Salkantay afstap. De conditie van de boer die me begeleid is fascinerend. Het is een 58 jarige man die mij en mijn paard een uur lang de steile berg op omhoog begeleid. Ik ga nog op de foto met de bescheiden man en het ijzersterke paard, dat ook stevig heeft af moeten zien.

Het uitzicht vanaf de top is sprookjesachtig en doet de koude vergeten. Deze keer heb ik gelukkig zowel muts als dikke winterhandschoenen (in la Paz gekocht) bij. Op de weg naar beneden wordt onze natuurlunch met meegebracht pakket twee maal verstoord door de regen, maar gelukkig mogen we ons lunchpakket nuttigen onder het dak van een barretje op ons pad naar beneden. Daar krijgen we ook nog een lokale drank van het huis die nog over is bij aangeboden. Daarna zet de tocht zich voort. Hij is lang en zwaar. Aan het einde van de 25 kilometer hiken over meer dan 1000 hoogtemeters begint je lichaam echt op te raken.

We nemen nog een laatste stop voor het einde. Het contact tussen mij en James is prima, maar tot dat moment is James vooral erg enthousiast als een lopende encyclopedie al zijn kennis aan het uitspuwen is. Dan pas vraagt hij wat ik eigenlijk doe en ik geef aan dat ik met veel passie het docentschap en wetenschappelijk onderzoek combineer. Daar is hij even stil van en hij lijkt oprecht veel eerbied te hebben voor mijn vak als docent. De klik tussen ons groeit. We verzanden in een gesprek waarin ik uitleg dat goed docentschap eigenlijk van een docent vraagt op de lange termijn het beste belang voor de leerling te willen behartigen. Er zijn veel docenten op Youtube die met goedkope trucjes de leerlingen voor zich winnen door ze tools aan te bieden waarmee snel en effectief goede cijfers voor examens kunnen worden gehaald. De docent die echt liefde voor zijn vak heeft wil echter op de eerste plaats de leerling zijn vak bijbrengen en dat betekent af en toe ook zweten en ploeteren en leidt niet altijd tot populariteit als docent op de korte termijn. Dit is echter het leed dat de docent moet dragen om de mensheid in het algemeen het meeste willen dienen. Dat vindt James wel interessant, de nuance tussen korte termijn en lange termijn die ik hem uitleg en het bekende marshmallow experiment dat hiermee samenhangt.

Aan het einde van de ruim 25 kilometer de hoogte en diepte in komt de chauffeur ons oppikken. We rijden nog langs een cacao expert, waar de chauffeur eigenaar van blijkt te zijn. Ik nuttig 70% en 100% pure chocolade en een chocolademelk van dit natuurschoon. In het prettige hostel waar we de nacht doorbrengen genieten James en ik ook nog van een goede maaltijd met forel. We klinken. Het avontuur is pas op een vierde deel.

Na een stevig ontbijt, inclusief chocolademelk, de volgende dag zetten we de hike voort. We starten nu aan de Inca trail, waar de Salkantay trek een stevige portie van meeneemt. En weer moeten we eerst flink wat hoogtemeters maken, maar ditmaal in een heel ander soort klimaat. Waar we gisteren nog door woestijngebied liepen, is het nu tropisch regenwoud. De zuurstofgraad is vele malen hoger. Deze overgang van klimaatzones is ook wel een van de zaken die de Salkantay trek zo bijzonder maakt. Maar de paadjes zijn smal, dus de tocht naar boven is daardoor niet minder zwaar. Zeker niet als je al 25 km met meer dan 1000 hoogtemeters in de benen hebt van de vorige dag.

Bovenaan aangekomen komen we bij de eerste Inca nederzetting van deze trekking. Het is een bouwwerk waarbij een gleuf in de grond precies samenvalt met de richting van de zonnestralen tijdens de zonnewende. Daarnaast kijkt dit punt uit op de befaamde berg Machu Picchu. Maar toegegeven, het is die dag bewolkt, en ondanks dat het wolkendek langzaam plaats maakt voor de befaamde berg blijft zijn top in wolken gehuld. Een geheimpje voor het einde. Zo voelt het. We gaan daarna naar beneden voor een ander uitzichtpunt op Machu Picchu, dat wederom erg mooie vergezichten op de bergen biedt, maar tevens het topje van de berg in mysterie gehuld houdt. We dalen verder af tot bij een waterval, waar we ook een goede lunch nuttigen. Na de lunch gaan we verder met een tocht waarvan het einde nog zeker niet in zicht is. Na het overbruggen van een brug mogen we onze voeten even baden in een koude rivier met mooie vergezichten. En dat doet de voeten erg goed. Daarna verder naar beneden tot we bij hydro electrico aankomen, een gehuchtje dat zo heet omdat de elektriciteit door waterkracht wordt geleverd. Daar regelt James nog even mijn vervoer terug naar Cusco voor de laatste dag.

Na hydro electrico is het nog maar circa 10 kilometertjes over vlak terrein. Althans, dat dacht ik. Maar viel dat even tegen. Het blijken er 11 te zijn langs een spoor van de trein over enkel keien heen. En dan duren 11 kilometers, nadat je al zo’n 35 kilometer en 2000 hoogtemeters in de benen hebt, een oneindigheid. Maar de oneindigheid blijkt, na een aantal stops, eindig en we komen aan in Aguas Calientes, het stadje met exclusieve hotels en restaurants, dat onderaan de berg Machu Picchu ligt. Bij het station aldaar treffen we Alistan. En dan is het afscheid van James ineens snel, want hij keert weer terug en Alistan zal de laatste twee dagen mijn gids zijn.

Dat is even wennen, want Alistan begint meteen bij aankomst over het feit dat er voor de volgende dag nog kaartjes voor Machu Picchu over zijn en dat ik morgen al zou kunnen. Als je zwaar vermoeid bent is dat op zo’n moment geen fijne beslissing om te nemen en daarmee maakt Alistan niet de beste eerste indruk. Ik besluit niet op het aanbod in te gaan en het risico te nemen de dag erna pas Machu Picchu te bezoeken. Die volgende dag is dan een ‘rustdag’ in Aguas Calientes met tal van activiteiten. Ik betrek het hostel in Aguas Calientes en ga die avond luxe uit eten met Alistan in Aguas Calientes. Het voelt tot op dat moment allemaal een stuk oppervlakkiger met Alistan ten opzichte van het contact met James en ik vraag me vooral af hoe zich dat de laatste twee dagen van dit avontuur gaat ontwikkelen.

De volgende dag begint midden in de nacht, zo rond half vijf. Ik heb namelijk vroeg met Alistan afgesproken om tickets te bemachtigen voor Machu Picchu. De rij blijkt erg mee te vallen. De horrorverhalen over een rij van dagen blijken op dit moment totaal niet van toepassing. De meeste toeristen komen in juli of begin augustus, geeft Alistan aan. Hij heeft die week ervoor nog drie dagen in de rij moeten staan. Ik weet het meest gunstige ticket te scoren en na de aankoop kruip ik weer onder de lakens. De volgende ochtend vroeg gaan ik en Alistan richting Machu Picchu.

Maar eerst nog deze rustdag. Na een uitgebreid ontbijt bezoeken we het vlindermuseum, waar de drie bekende stadia, van rups tot vlinder via cocon, voor de verschillende soorten de revue passeren. Misschien is de vlinder wel mijn favoriete dier besluit, het is een veranderlijk en gevoelig wezen. In de kas kunnen we met de vlinders spelen door ze bijvoorbeeld op onze vingertoppen te nemen. Tijdens de theepauze in het barretje en in de rozentuin daar achter gelegen komen Alistan en ik eindelijk wat nader tot elkaar. Mijn eerste indrukken van de dag ervoor bleken wat voorbarig en het is niet het type verkoper. Hij heeft oprechte aandacht voor me en is erg enthousiast in het delen van informatie. Letterlijk een waterval aan informatie, net zoals James. De gemeenschappelijkheden tussen James en Alistan vallen me steeds meer op te vallen en ze blijken zelfs vader en zoon te zijn. Talkin’ ‘bout your wake up call. Alistan vertelt over zijn ervaringen als jonge jongen bij de berg Machu Picchu. Hij was alleen en zag boven de berg een groot lichtgevend object rondcirculeren. Ook zag hij een keer een meter of 100 onder de top van de berg een groep mensen zich voortbewegen in een stoet. Toen hij de volgende ochtend keek was er geen pad en zag hij enkel een steile berghelling, waar zich helemaal geen pad kan bevinden. Daarna neemt Alistan me mee naar een uitzichtpunt voor locals, waar toeristen normaal gesproken niet komen. Ik vind het verassend mooi, omdat het uitkijkt over Aguas Calientes. De lunch is voortreffelijk, zoals eigenlijk al het eten in Peru. Peruanen zijn echte foodies, gaven James en Alistan al aan. Na de lunch ga ik op gelegenheid naar de watervallen en hot springs van Aguas Calientes. Zeker niet het hoogtepunt van de reis, maar wel ontspannend na de koude van het hooggebergte de dag daarvoor en de afgelopen weken in het algemeen. Als ik terugga naar het hotel is de zon al achter de bergen gezakt en kan ik nog wat plaatjes schieten van het centrale plein. Als de lunch al goed was wordt deze nog overtroffen door het diner, waar zelfs een amuse wordt aangeboden en een zakdoek ordentelijk over mijn modderige broek en hike schoenen worden gelegd.

De volgende nacht heb ik om vijf uur met Alistan afgesproken. Het is nog pikkedonker, dus voorzien van mijn koplamp ga ik op pad. Ik heb wel door dat de hike niet vlak zal zijn, maar dat de hike enkel 2 km trappen omhoog is overtreft mijn stoutste verwachtingen. Achteraf niet onlogisch als je de dag daarvoor nog recht omhoog kijkt vanuit Aguas Calientes richting de top van Machu Picchu. Het is loodzwaar. Het is een uur of half 7 als we boven zijn. Het is belangrijk dat we dan nog uitgebreid toiletteren, gezien het feit dat in Machu Picchu (bewust) geen toiletten zijn opgenomen, zodat de toeristenmassa zo snel mogelijk ophoepelt. En dan zien we het liggen, daarzo verscholen achter de bergen, als we naar binnen mogen. Machu Picchu. Een Inca nederzetting op de top van Wayna Picchu. De Spanjaarden hebben het nooit gevonden, het ligt goed verborgen. Pas eeuwen later was het een andere Spanjaard die het per toeval vond, omdat hij op zoek was naar el Dorado. Hij vond de nu zo toeristische trekpleister van Zuid-Amerika waar mensen soms dagen voor in de rij staan bij een ticket office. En als ik daar zo sta begrijp ik de magie van het plaatsje wel. Het is een onbegrepen stukje architectonisch vakmeesterschap waarvan we tegenwoordig nog steeds niet volledig begrijpen hoe de Inca’s het in elkaar hebben gezet. Er zijn ook tekenen dat het nog niet af was. En het is intact gebleven, nooit gevonden of geplunderd onder naam van het katholicisme. Maar bovenal zie ik hoe de intensieve hike er naartoe van drie dagen het moment extra speciaal maakt. De ervaring was anders voor me geweest als ik zonder hike direct met de bus hier was gedropt. Maar dat heb ik niet gedaan. En zo loop ik dromend met Alistan door het plaatsje. Het klaart steeds verder op, we lopen de poort door, de nederzetting zelf in. Alistan blijft informatie spuwen. Want dat is wat hij doet. Vurig en oprecht. Zo vader, zo zoon. En dan is het tijd. Tijd om te vertrekken. Tijd om dag te zeggen. Tijd om op herinneringen te teren.

We nemen de bus naar beneden. We nuttigen een laatste lunch. Ik neem nog een warme chocolademelk. Nog een laatste uitdaging wacht me. Ik moet nog op eigen voet elf kilometer over de keien terug lopen richting hydro electrica. Want daar wacht mijn transport terug. Voorzien van muziek volbreng ik ook deze uitdaging. Ik ben zelfs ruim op tijd en nuttig nog een Inca cola. De busrit terug is ellendig en vervelend, over hobbels en heuvels. Gelukkig heb ik mijn herinneringen. Herinneringen aan een stukje verleden, gecreëerd door een verloren gegane en intellectuele beschaving, die van de Inca’s, wiens bouwwerken de tijd wel hebben doorstaan en zelf naar verluid van Alistan door UFO’s worden omgeven. Wat veranderd er in een mensenleven na een bezoek aan Machu Picchu? Niets fundamenteels vermoed ik. Vooral de weg ernaartoe voegt weer toe aan je algehele bagage. Een stukje inzicht in een verleden dat weer extra wijsheid biedt voor het heden. Een stukje dankbaarheid. Dankbaarheid voor de schoonheid die verscholen ligt in ons bestaan en die zich uiteindelijk enkel in ons eigen bewustzijn afspeelt. Want uiteindelijk zijn we helemaal alleen. Alleen met onze gedachten en het erfgoed dat ons vormt.

Het is al laat als ik aankom in Cusco. Maar ik ben voldaan. Verzadigd. Ik heb even niets meer nodig. Het kost me niet veel moeite om in een diepe slaap weg te zakken. Terug naar mijn oude bestaan.      

Video's:

https://youtu.be/qypr37FbkUo

https://youtu.be/YDWuolh92Kw

https://youtu.be/-d77aphXauo

https://youtu.be/yYEnKBEnpC4

https://youtu.be/QeJLznLifWw

https://youtu.be/xG-rffPkZ2I

https://youtu.be/X821_OEzcco

https://youtu.be/3jGxNwIz5iM

https://youtu.be/9M8ZlSCZtiY

https://youtu.be/9r8eTa0mScQ

https://youtu.be/288DxKb1-Us

https://youtu.be/agEyK65vbfw

https://youtu.be/7Soiv5sOeac

https://youtu.be/PTtMWe8FNys

https://youtube.com/shorts/NtGMTJUbD8Y?feature=share

https://youtube.com/shorts/7YPpn_u4ewM?feature=share

https://youtube.com/shorts/IvQWgR1pz5w?feature=share

https://youtube.com/shorts/XyCYP8rhfiQ?feature=share

https://youtube.com/shorts/IuEzaSt3bJk?feature=share