Belem

Dag 3 t/m 6: meeting friends in Belém

De 666 euro zijn betaald met maar één reden. Oude vrienden uit Belém die ik in Spanje heb leren kennen opnieuw ontmoeten, omdat er echt maar één manier is om van Manaus naar Belém te komen (op een zevendaagse boottocht na): met de enige beschikbare vlucht van 666 euro. Er blijkt echter één probleem. Er is helemaal nog niet betaald voor deze vlucht. Omdat mijn debit kaart niet geaccepteerd wordt en ik mijn pincode van mijn credit kaart niet meer ken sta ik met lege handen. Ik ben op dat moment letterlijk een straatarme ziel gevangen aan de andere kant van de wereld, overgeleverd aan het noodlot. Het noodlot blijkt een zachtaardige, goedhartige, enorme beer uit Belém genaamd Leandro Filho Costo, mijn vriend. Ook zijn kaart wordt niet geaccepteerd, omdat direct bij de vluchthaven met kaart dient te worden betaald. Echter is een Braziliaanse betaalapp die werkt via het scannen van een qr code wel een geaccepteerd lange afstand betaalmiddel en deze enige uitzondering blijkt mijn redding.

Als ik Leandro en Tarcyana na drie jaar in de auto bij de vluchthaven ontmoet schrik ik van de leeftijd die zijn kinderen hebben bereikt. De oudste is reeds bijna een tiener. De tijd vliegt als je in de sleur des levens terecht bent gekomen. De oneindige sleur van de veertigurige werkweek zonder einde, die volgens maatschappelijke standaarden tot je zeventigste levensjaar voortduurt. Je kijkt op je zeventigste terug op je leven, niet meer in dezelfde fysieke en mentale toestand als je ooit was, en je beseft je dat je leven een eentonige aaneenschakeling van gewoonheden was waarbij beschikbare hoeveelheid geld de hoofdmotivatie van al je gedragspatronen was. Ik hak op dat moment de knoop door er alles aan te doen om een dergelijk scenario te vermijden. Avontuur, afwisseling en sterke herinnering zullen mijn verdere beslissingen in dit beperkte levensavontuur motiveren.

Te beginnen met de eerste beslissing. De enorme Braziliaanse teddybeer duwt de witte pilletjes in mijn backback, in het bijzijn van zijn kroost. Hij vertelt me dat dit de 666 euro dubbel en dwars waard zal zijn. Ik hoef alleen maar langs de douane en snuffelende honden op de luchthaven van Sao Paulo en als je je hoofd cool houdt en je als toerist voordoet is er verder weinig aan de hand, geeft hij aan. Hij heeft het zelf al tientallen keren gedaan. No worries, het is allemaal niet zo spannend als op televisie. Ikzelf vind het best wel spannend eigenlijk en word een tikkie nerveus. Hij pakt de pilletjes op dat moment terug en begint op zijn Bolzenaroiaans te lachen. Brazilian joke, geeft hij aan.

Nee, dit laatste is niet echt gebeurd, maar het zou wel weer een mooie herinnering toevoegen aan mijn reisavonturen. All the crazy shit we did in this life, those will be the best memories.

De vier dagen in Belém worden gekenmerkt door veel lekker en lokaal, zelf gemaakt eten door la mama, de moeder van Leandro, strand, hardloop, voetbal en zwemavonturen gedurende de middag en drankjes, dansen en karaoke gedurende de avonden. En bovenal de vanzelfsprekende gezelligheid en laagdrempelige omgang met vrienden. Want de hoofdreden om Belém te bezoeken blijft toch de keuken en de warmte van zijn bevolking.

Een mooi voorbeeld van dat laatste gebeurt de laatste avond, wanneer ik in een Belémse karaoke tent wordt aangesproken door een lokale Belémse dame die me uitnodigt voor een babbeltje en ook een dansje met me wil delen. Zij blijkt wat beter dan ik in het dansen, ik versla haar met het zingen. Als ik zo bescheiden mogelijk naar haar leeftijd vraag geeft ze aan dat ze veertig is. Trots laat ik weten dat ik 39 ben. Sommige mensen zijn nu eenmaal ouder dan ik. Einde.

Video's:

https://youtu.be/NH6_yvQBTnM

https://youtu.be/jk8A1c4aEZA

https://youtu.be/9upnFaR2NUk

https://youtu.be/KieZHTlkMFw

https://youtu.be/f-UWhBf7dVw

https://youtu.be/oe4JLggPGCc

https://youtu.be/BYUYf6Yt0so