Sao Paulo

Dag 7 t/m 9: unwelcome surprise in Sao Paulo

Sao Paulo, de volgende bestemming en ook weer een plaats waar ik vrienden bezoek uit een inmiddels bijna grijs verleden. Ditmaal de broer van Leandro en zijn wederhelft. Als dat maar goed gaat.

Het blijkt allemaal net goed te gaan, maar de unwelcome surprise alhier kan mijn Hollandse hart maar net aan. Ik begrijp dat deze uitspraak wat toelichting behoeft, dus laten we beginnen.

Na de vlucht met tussenstop in Recife en taxirit kom ik aan in de craziest city of all crazy cities. Ik word verkeerd afgezet, dus moet eerst in het donker nog via straatjes zonder internet mijn weg naar het hostel zien te vinden. Dat lukt na een paar keer navragen uiteindelijk, als ik subtiel over de grote hoeveelheid daklozen in het centrum hier huppel. Sao Paulo staat niet bekend om zijn veilige centrum en deze start geeft me dan ook niet het meest veilige gevoel.

In de rbnb aangekomen, maak ik nog even van de gelegenheid gebruik een matig slaapje te doen voordat rond de klok van 10 uur in de avond Leandro en zijn wederhelft arriveren. Je zou denken dat de dag dan bijna op zijn einde is, maar in werkelijkheid is hij pas net begonnen. Net zoals een aantal nachten in Belem zie ik ook deze en de volgende dag de klok weer vijf uur aantikken. In Nederland is men dan allang weer wakker.

De eerste avond vertelt de vriendin van Leonardo (de broer van Leandro, je verzint het niet) tijdens het goede diner dat ze een wat alternatievere uitgaansgelegenheid kent waar ook een open atmosfeer heerst voor karaoke. Alle typen mensen zijn hier welkom, van homoseksuelen tot transseksuelen tot supergabber (strak strak in mijn trainingspak pak kijk eens hoe ik hak hak, tot in de vroege morgen…). Als voorbeeld geeft ze aan dat een vriendin van haar er zelfs wel eens een naakte man heeft aangetroffen. Ik geef aan dat dat in Nederland volgensmij niet eens mag en strafbaar zou zijn.

Het lijkt me een goed idee voor karaoke hier eens heen te gaan. Op de hoek van de straat treffen we drie dames van weleer (met penis) aan die het oudste beroep ter wereld uitoefenen. Ze voelen zich bedreigd door de aanwezigheid van Bianca (vriending Leonardo) op deze hoek van de straat en laten dit weten ook. Geschrokken lopen we verder. Bij de karaoke bar aangekomen zien we de vele advertenties al hangen. ‘Dit is geen plek voor macho’s en intoleranten’, ‘Ben je bewust van de aanwezigheid van naakten’. Leuk, zo’n open en tolerante bar. Daar kun je heerlijk Karaoke zingen. We komen eerst aan in het dansgedeelte. Daar is het gezellig en we gaan voor een plaspauze.

‘Did you see the naked dude in the corner of the bar’ zegt Leonardo. We praten Engels hier in Sao Paulo. Ik zeg ‘hoe?!’. Ik zeg ‘wat?!’. Ik draai mijn hoofd om de hoek van de toilet. Dan zie ik hem staan. Een naakte man in zijn blote, grote dingdong, zijn heupen wiegend op het ritme van de muziek. Ik zeg ‘hoe?!’. Ik zeg ‘wat?!’. Ik draai snel mijn hoofd weg. Dit is ook mij te veel. Na de toiletstop gaan we verder naar de karaoke ruimte. Daar is een heerlijk open sfeer en we zingen een paar nummers. We speculeren en denken na over het feit dat de naakte man op een zeker moment toch ook weer weg moet en dan met zijn blote dingdong door de ruimte heen moet. Bij terugkomst in de dansruimte blijkt de man er niet meer te zijn. Het moment dat hij zich al bewegende naar buiten heeft begeven heeft al plaatsgevonden. Ik was er echter geen getuige van. We dansen de nacht vol als bezetenen, wat toch wat meer ontspannen is in de absentie van de naakte man.

En dit is ook karakteristiek voor hoe de rest van het weekend verloopt. We eten heerlijk, nemen veel taxi’s om ‘pleintjes met zombies’ uit veiligheidsredenen te vermijden, slaan de populaire karaoke tent Tokyo over vanwege zijn bizarre wachtrij (zie video), gaan naar een gezellige rockbar met twee live bands waar we ook weer tot in de kleine uurtjes dansen, eten heerlijk, ik hardloop in een groot centraal park met fantastische views, we komen nog wat prostituees met penis tegen op willekeurige straathoeken die hun territorium bewaken en eten nog wat meer. Ik heb al veel plekken bezocht, veel zaken gezien en meegemaakt als ouwe pik, maar Soa Paulo is the ‘craziest city of all crazy cities’ besluit ik. 

Video's:

https://youtu.be/YWslI6F4DR4

https://youtube.com/shorts/au7HSczKngc?feature=share

https://youtube.com/shorts/xfDEIm820Wg?feature=share

https://youtube.com/shorts/ApqsG0afKM8?feature=share

https://youtube.com/shorts/NTVsinTtNkY?feature=share

https://youtube.com/shorts/pxIT6YDVbEc?feature=share