Humahuaca en Villazon

Dag 17 en 18: de grens over naar Bolivia

Het doel is steeds noordelijker te gaan, richting Bolivia. En Humahuaca ligt dan op mijn pad. Op zichzelf geen in het oog springend stadje, maar vanuit hier worden uitstapjes richting het Hornocal gebergte georganiseerd en dat is wel heel bijzonder.

Ik sta optimistisch op en nuttig het sobere ontbijt dat het hostel aanbiedt. Die nacht heb ik slecht geslapen, omdat de kat bij me in bed kroop. Dat vond ik eerst wel fijn, maar toen ik hem midden in de nacht probeerde van het bed te manoeuvreren, beet hij me zachtjes in mijn hand. Het is dus al met al een magere basis van weinig slaap en ontbijt, ondanks mijn vroege optimisme. Plan is om in de ochtend het archeologisch openlucht museum te bezoeken en daarna naar Humahuaca door te reizen. Daar is verder toch niet zo veel, denk ik.

Ik moet een teleurstelling verwerken als het archeologisch openlucht museum, waar twee hikes langs archeologische Inca resten en botonische tuinen worden aangeboden, gesloten blijkt te zijn op deze maandag. Ik kan vrij snel relativeren, omdat ik toch wel wat vermoeid ben. Ik bezoek de centrale markt en ga redelijk uitgebreid lunchen. Het is een traditioneel gerecht, maar het valt tegen in smaak. De ober is niet erg blij met al mijn cash geld zonder al te veel fooi.

Het is al relatief laat als ik in Humahuaca aankom. Een uur of 4. Toch word ik op weg naar het hostel dat ik geboekt heb meteen aangevallen door vele agentschappen over de befaamde hornocal hike. Er gaat er nog een om 4 uur en bij aankomst in het eenvoudige hostel met vriendelijke bediening moet ik meteen alles in een hoekje smijten om in het busje te stappen op weg naar Hornocal. Julie, de Amerikaanse uit het vorige hostel, blijkt in hetzelfde busje te zitten als ik. Daarnaast nog een aantal enthousiaste Buenos Airesianen.

Hornocal is fantastisch. Het gebergte ligt op 4300 meter en bevat meer dan 14 verschillende kleuren, afkomstig van verschillende metaalsoorten in het gesteente. Het is waarschijnlijk mijn mooiste ervaring tot nu toe tijdens deze reis, maar ik moet de ervaring ditmaal wel met andere toeristen delen. We moeten eerst van grote hoogte afdalen naar een prachtig uitzichtpunt op het kleurrijke gebergte. Dit moet langszaam en met beleid, vanwege de gebrekkige hoeveelheid zuurstof in de lucht. Vooral de weg terug omhoog blijkt een stevige uitdaging. Op de weg terug naar het hostel komen we nog een aantal vicunas tegen, lama’s met minder haar, maar met huid die zeer duur verkocht wordt. Ook al is de ervaring prachtig, krijgt mijn weerstand die al wat magertjes was het nog zwaarder te verduren. Het is de start van een verkoudheid die eigenlijk niet meer weggegaan is.

Ik vertrek de volgende ochtend vroeg richting de grens in la Quiaca. Ik loop met twee jonge Franse meisjes vanuit het busstation in la Quiaca richting de grens. We zien mannen en vrouwen met kruiwagens met bloem als mallen richting de grens rennen. In grote getalen. Het is een bizar gezicht. Ze hebben zoveel haast, dat we ons drieën met gevaar voor eigen leven door de rij rennende gekken heen moeten loodsen. Ze stoppen namelijk echt niet voor ons. De grensovergang verloopt soepel, alhoewel ik het wat vreemd vind dat ik in Bolivia geen stempel krijg in mijn paspoort, maar enkel een los bestempeld papiertje dat ik ook bij het verlaten van het land bij me moet hebben.

Over de grens, in Villazon, begint een lange, slopende tocht richting het busstation. Taxi’s zijn natuurlijk niet te betalen, denk ik, en google maps houdt me voor de gek. Ik val bijna om als ik na 40 minuten bepakt aankom. Daar aangekomen heb ik net voldoende cash om de bus richting Salar de Uyuni alvast de bekostigen. Die rijdt pas om 4 uur. Ik moet echter eerst nog internet hebben. Daarvoor heb ik cash nodig. Die heb ik niet. Nee, die kan ik niet op het busstation krijgen. Waar dan wel? In het centrum. Waar ik net 40 minuten geleden vandaan gekomen ben. De vrouw van de simkaarten vertelt me dan de taxi maar 5 bolivianos blijkt te kosten (dat is ongeveer 30 cent!)! Tja, als ik dat had geweten. Die besluit zij me dan maar voor te schieten. Dat is wel mijn redding op dat moment. In het centrum aangekomen blijkt cash krijgen een grote issue, as ever. Ik wacht eerst 30 minuten bij een bank, om erachter te komen dat dat niet oplevert en ik bij een andere bank zo geld uit de muur kan trekken. Tijdens het wachten word ik aangesproken door een vrouw uit Villazon die nog nooit daarbuiten is geweest en zelfs geen landen uit Europa lijkt te herkennen. Ik voel me erg bevoorrecht en besluit daarom mijn lot van het wachten te omarmen. Toch is zij uiteindelijk degene die er voor zorgt dat ik bij de juiste geldautomaat uitkom. Internet heb ik nog niet en ik moet nog een hostel boeken. Dus kom ik bij een erg eenvoudig lokaal lunchtentje van een mama uit waar ik om een niet pikante lunch vraag. Het saaie, smakeloze soepje, rijstgerechtje en uiteindelijk de gelatine kosten alles bij elkaar ongeveer 1 euro. Dat dan weer wel.

Ik moet lang op het busstation wachten als ik weer cash en internet heb. Ik kom erachter dat ik de bus ook een uur eerder had kunnen pakken, want allerlei busbedrijven gaan hier al schreeuwende de strijd met elkaar aan over de beste bustickets. Een ware kakofonie, beluister vooral de video. Als de bus met bijna een uur vertraging aankomt duurt het nog zo’n 7 uur voordat ik erg laat in de avond in Salar de Uyuni aankom. Een barre, snijdend koude looptocht van zo’n 20 minuten brengt me bij een erg luxe en verwarmd hostel. Morgen neem ik eerst maar eens een dagje rust, denk ik, hoestend en proestend.

Video's:

https://youtu.be/1bTdpdWxvHc

https://youtu.be/MvxuzWCDvSk

https://youtu.be/HgB4nxVeXJk

https://youtu.be/Wn2GcdvkKr4

https://youtu.be/h4ZSpC3bU5k