Bogota

Dag 1 en 2: toppunt en dieptepunt in Bogotá

Als ik op een vrijdag 19 juli tot 2 uur in de nacht bezig ben met het inpakken van mijn backpack besef ik me dat ik aan de start sta van weer een nieuw avontuur wat altijd op dezelfde manier begint. Ik slaap de nacht voor de vlucht veel te kort en moet tijdens de vluchturen dit slaapgebrek in een krampachtige poging compenseren.

Om aan de sleur van eentonigheid en saaiheid te ontsnappen neem ik mezelf voor mijn schrijfstijl voor dit reisavontuur een andere wending te geven. Minder beschrijvend en chronologisch, meer gericht op shockerende ervaringen en de stream of consciousness. Ik zal me maximaal inspannen opdat gij u niet zult vervelen.

De vlucht naar Bogotá gaat via Madrid. Zo luxe als de KLM vlucht richting Madrid is, zo niet luxe is de vlucht van Madrid naar Bogotá. Waar de vlucht van Madrid naar Bogotá zich kenmerkt door een bescheiden maaltijd en gebrek aan water, kenmerkt de KLM vlucht richting Madrid zich door een goede snack en twee jongedames die vol enthousiasme een luxe drankje bestellen waarbij een gele substantie waarvan me de naam me ontschoten is wordt aangevuld met bubbelend water. Want dat is bij de prijs inbegrepen. Tata.    

Als ik die avond laat aankom in Bogotá ga ik voor de weg van de laagste weerstand en neem een maaltijd om de hoek bij een bar met live muziek. Het eten ziet er fraai uit, maar de kip is wat te lang gebakken en droog. Tegen beter weten in neem ik verder op in de straat nog chocoladetaart en een thee. Volstrekt onnodig.

De volgende ochtend volg ik een suggestie van mijn reisgids, een populaire wandeling richting een kerk ergens in de hoogte, met uitzicht over Bogotá. Dat doe ik natuurlijk wel even met mijn conditie, zo is de gedachte.

Het blijkt een fucking pelgrimstocht (pelgrimage). Camino Peatonal a Monserrate. Al na vijf minuten begin ik te zweten. Ik heb nog last van de jetlag en de van Nederland verschillende klimatologische omstandigheden hierzo. Er komt geen einde aan de trap naar boven die bezaaid is met mensen. De extreme drukte op de oneindige trap omhoog is nog wel de grootste hindernis. Je kunt alleen omhoog slenteren richting het toppunt. Naar beneden toe na mooie uitzichten en plaatjes gaat beter en af en toe zet ik een lichte versnelling in. Ik doe dit alles op twee pakjes koeken. We zijn begonnen!

De rest van de dag bestaat uit een vluchthaven nachtmerrie. Ik kom bij er bij aankomst op de vluhthaven van Bogotá achter dat ik om in Brazilië te komen ook een bewijs van het verlaten van Brazilë nodig heb. Wat wel even geregeld lijkt te kunnen worden, levert de ene tegenslag na de andere op en door allerlei website gerelateerde ongein lukt het me niet in het uur dat daarop volgt een uitgaande vlucht te boeken, waardoor ik mijn vlucht mis. Ik ben niet eens erg boos of agressief door deze verloren 200 euro, ik ben immers op de vluchthaven van Bogotá, precies dezelfde als waar ik drie jaar geleden ook een vlucht miste. Er heerst een vloek over deze vluchthaven.

Nadat ik plaatsneem bij de McDonalds lukt het me uiteindelijk via Cheaptickets wel een uitgaande vlucht te boeken, om vervolgens voor 23:00 uur een ingaande vlucht te boeken. Helaas is dit slechts het begin van de ellende, want er blijken geen vluchten meer van Manaus naar Belém beschikbaar te zijn, de stad waar ik Braziliaanse vrienden wil ontmoeten. Via moeilijk verlopende communicatie met mijn Braziliaanse vriend als gevolg van kwakkelend internet lukt het me uiteindelijk na een lang en vervelend proces via de Braziliaanse vriend telefonisch een vlucht te boeken richting Belém de volgende ochtend. Kosten: 666 euro. Het getal van de duivel. Een dieptepunt. De nacht breng ik door in een duivels vliegtuig.

Video's:

https://youtu.be/pgTfionnQkI

https://youtu.be/-VL-aNQCeOA

https://youtu.be/bK3U3MPZt0w

https://youtu.be/mPOkZYCJs_A