Buenos Aires

Dag 10 en 11: nieuwe ontmoetingen in Buenos Aires

Het avontuur in Buenos Aires begint met een ontmoeting met de taxichauffeur die me naar het hostel begeleidt. Hij vertelt enthousiast over de stad, de nieuwe eikel die zich president noemt en over wat dat betekent voor het huidige Buenos Aires. Maar bovenal vertelt hij over zijn liefde voor Maradonna en Messi. Hij maakt zelfs nog even een korte stop zodat ik mijn kiekje van Messi op een groot gebouw kan nemen.

Een volgende ochtend ga ik weer voor een mooie loop in een groot centraal park in Buenos Aires, très de Febrero, waar ik een Braziliaan vriendelijk toeknik en hem aanbied een foto van hem te nemen, zodat hij vervolgens een foto van mij kan nemen. De openheid van veel Brazilianen kennende beland ik meteen in een gesprek met hem over onze reisplannen en het loopt zelfs uit op een voorstel die avond samen te dineren. Hij kent wel een goed restaurant, geeft hij aan. El nino gordo.

Daar tref ik hem in de avond aan. Hij geeft me een snelle kus op de wang. Zal wel onderdeel van de open, warme, Braziliaanse manier van doen zijn. We praten over van alles en nog wat. Met name ook over zijn bekering tot het boeddhisme na zijn bezoek aan Bali. Hij was erg zwaar, maar is ongeveer 50 kg verloren (waarvan 30 kg in een jaar) na zijn getransformeerde life style als gevolg van zijn overstap op de Boeddhistische filosofie. Religieus is hij niet, maar hij onderschrijft wel de onderliggende filosofie. Daar kan ik me wel in vinden.

Het eten blijkt inderdaad erg goed, maar ziet er ook wel een tikkie exclusief uit. Hijzelf werkt in financiën in Sao Paulo, maar beschrijft zichzelf als iemand die de politiek linkse waarden en normen meer onderschrijft, terwijl hij het liberalisme toch praktisch haalbaarder vindt. Hij heeft veel gereisd en vele michelèn restaurants aangedaan en discussieert met de serveerster over alle mogelijkheden en hoe die zich verhouden tot het huidige restaurant. We besluiten elkaar in Sao Paulo weer eens te spreken als ik daar weer eens ben in de toekomst. Hij geeft namelijk aan dat mijn ervaring wat nuance behoeft en dat er nog betere eettoko’s zijn aldaar.

Ik kom er gaandeweg de avond wel achter dat hij eigenlijk toch wel overduidelijk homo is en mij interessant vindt. Dat wordt zeker bevestigd als ik de foto van ons twee terugzie na het bezoek aan het restaurant. Achteraf is het altijd makkelijk lullen: twee mannen komen elkaar tegen in het park en zitten diezelfde avond in een Michelèn sterren restaurant te vreten.

Als ik de rekening gepresenteerd krijg schrik ik me nog even een hoedje in pesos. Maar goed, omgerekend naar euro’s vallen die 60 euro per persoon toch wel weer mee voor een Michelèn restaurant. Hij heeft me niet zomaar voor een restaurant uitgenodigd besef ik me dan, want eigenlijk heb ik dan pas door voor wat voor exclusieve toko ik ben uitgenodigd. Maar het maakt me ook eigenlijk allemaal niet uit. Ik heb een gezellige en lekkere avond gehad met een erg rijke, Braziliaanse homo. Prima.

Daarnaast is Buenos Aires toch wel vooral een herhaling van hoe ik de stad in het verleden al heb leren kennen. Men is er open, je ontmoet er makkelijk mensen en normaal is er goed nachtleven, waar ik voorlopig even geen behoefte aan heb. Ik bezoek nogmaals de architectuur van de plaza de Espana en de toeristische tango wijk la Boca en neem uiteindelijk een lange, 14 uur durende busrit, naar de volgende bestemming. Vaarwel Buenos Aires, wellicht tot ooit. 

Video's:

https://youtu.be/Cef3KpSiCQA

https://youtu.be/ksozJiXEEDU