La Paz

Dag 23 t/m 25: leven en dood in la Paz

Al die laatste dag in Uyuni merk ik toch wel dat ik wat pijnlijke vingers heb. Als ik met mijn vingertoppen in mijn tas graai gaan er pijnschoten door mijn lichaam heen. Ik wijt het aan al het vuil dat door de extreem lage temperaturen in Uyuni onder mijn nagels is gekomen. Ik had nooit die nagels moeten knippen op die verdomde rustdag. Niet aanstellen, verder met mijn plannen.

Want ook deze ingeplande rustdag loopt weer snel vol. Na de nachttrein heb ik eerst behoefte aan wat echte slaap in een bed. Ik heb een privé kamer en slaap tot laat in de ochtend. In combineer ontbijt en lunch in een fantastisch gerecht op aanbevelen van het hostel, zal ik het kebab met ei noemen? Daarna doe ik wat navraag over de activiteiten die ik een volgende dag kan ondernemen. De hoest en verkoudheid houden aan en gaan zelfs over in verhoging, zo lijkt het. Ik loop uitgeput de heuvel op richting het hostel. Het voelt toch niet helemaal zoals het hoort en ik app mams maar eens om aan te geven dat ik me niet lekker voel en last heb van mijn vingers. Zonder een blad voor de mond te nemen wordt me meteen medegedeeld dat mijn theorie van de korte nagels de grootst mogelijk klets is. Als ze langer waren geweest, had er nog meer vuil onder gekund. De pissen over je handen tips vanuit een oud wintersport verleden worden er bijgehaald. Ik ga maar eens navraag doen bij de receptie. Of zij nog wat desinfectiemiddel hebben. Dat hebben ze. Er staat ook een stamgast bij de receptie die me vertelt mijn handen in warm water te houden voor drie keer tien minuten om vervolgens allerlei bewegingen uit te voeren. Langs de receptie gaan blijkt de goude beslissing, want als ik bezig ben met het drie keer tien minuten ritueel, komt de receptioniste nog eens langs om aan te geven dat het hostel ook samenwerkt met een dokter. Als ik het spotgoedkope bedrag hoor, hoef ik niet lang na te denken. Laat maar komen. En zo komt de man van het leven.

Er wordt meteen duidelijke taal geboden. Voor dat ritueel wat ik aan het uitvoeren ben is het al te laat. Mijn vingers zijn bevroren en er komt geen bloed meer in mijn vingertopjes. Warmte moet de bloedstroom weer op gang helpen en hij kan ook wat elektrische stroom toedienen om het geheel op gang te brengen. Of ik nu tijd heb. Het is zondagavond. Hij moet even wat spullen halen en komt dan terug, naar mijn kamer.

De man brengt ruim twee uur in mijn kamer door. Tijd is hier van groot belang geeft hij aan, want een paar dagen later had mijn huid daar zwart kunnen kleuren en had ik mijn vingertoppen kunnen verliezen, geeft hij aan. Omdat mijn handen totaal niet op zijn warme sigaar reageren die hij er langs beweegt neem hij uitgebreid de tijd voor dit ritueel. Als mijn handen iets meer warmte beginnen te voelen sluit hij ze aan op elektriciteit en stuurt pulsen op verschillende frequenties door mijn handen. Als hij vervolgens de fles sterke drank erbij pakt en we samen proosten en de glazen in één teug leegdrinken, begin ik me te beseffen dat de geneeskunde hier toch een ietwat andere vorm aanneemt dan bij ons in Nederland. Toch laat de man een enorme kennis zien en nog belangrijker, aan het einde van de behandeling die avond, voel ik echt verschil. Die volgende ochtend komt hij nog eens terug en geeft hij wat injecties met onder andere vitamine b in mijn handen. Ook geeft hij nog een ruggenprik, want alles staat in verbinding, geeft hij aan. Hij biedt zelfs aan een dag later nog een controle te doen, die ik af moet slaan. Ik ben er stil van. Deze man. Hij brengt uren met me door, zonder financieel belang, zonder haast, vol passie voor zijn vak. Het stemt me gelukkig dat dit nog bestaat. Als ik naar Inca invloeden vraag, reageert hij daar niet echt op. Hij heeft zijn medische opleiding in Chili genoten geeft hij aan, en die is veel langer dan die in Bolivia. Wellicht werken die Inca invloeden dan door in de medische opleiding in Chili, denk ik nog wel.

Tja, die dag erna dus geen activiteit. Ik weet deze met succes een dag te verzetten. De dag gaat eigenlijk voorbij in een waas. Ik ben nog niet heel fit, heb een stevige ochtendsessie met de dokter, moet vervolgens langs de farmaceut voor allerlei medicijnen, maar daar heb ik geld voor nodig en aan cash komen in la paz blijkt een enorm probleem wat me veel tijd kost en te veel energie. Daarnaast besluit ik de dag te gebruiken om bij Viator nog eens navraag te doen naar de Machu Picchu trekking. De boeking is wel bevestigd, maar ik heb nog geen ticket ontvangen. Helaas blijk ik oprecht aan de bel te trekken en de reisorganisatie die de trekking verzorgt geeft aan al vaker problemen met Viator te hebben gehad, de globale organisatie. De foute communicatie vanuit Viator blijkt wel een goed excuus om tot een compromis te komen met de organisatie die de trek daadwerkelijk verzorgd. Ik betaal iets meer dan aangegeven en we komen tot een deal voor die week erop. Een privé gids voor vier dagen voor een trekking van vijf dagen. Zonder de foutieve info op de website van Viator had ik nooit een ticket kunnen bemachtigen voor de trek richting Machu Picchu, besef ik me lachend, als het geheel na een hoop op en neer gebel en geapp eindelijk is opgelost. Ik heb veel geluk gehad. Laat dat Angie maar niet weten.

De laatste dag in la Paz moet ik vroeg op. De man van het leven moet ik daarom vertellen dat ik geen tijd heb voor zijn voorgestelde extra controle. In plaats daarvan kies ik voor de weg van de dood. Camino de la muerte, om precies te zijn, ook wel death road of the most dangerous road in the world genoemd. Een bekende weg in la Paz, langs de afgrond van een gebergte, waar jaarlijks een groot aantal mensen om het leven komt door verkeersongevallen. Nu wordt hij ingezet voor toeristische mountain bike tochten. Dat wil ik natuurlijk ook meegemaakt hebben. En zo geschiede.

Het is een gezellige groep mannen, dus er zijn verder ook geen problemen. Een Italiaanse stuntman (die ook in allerlei bekende hollywood actiefilms achter de schermen de stuntman was) en daarnaast ook typisch Italiaans en graag over zichzelf sprekend, twee Franse studenten en een Duitse jongeman. Het is een gezellige en plezierige fietstocht op het randje van de afgrond. We gaan met grote snelheid van  boven naar beneden en ik vestig zelfs een nieuw fietsrecord op de tien kilometer. Eerst asfalt, dan de daadwerkelijke death road over de keien op een smal wegdek langs de afgrond. Ongelooflijk wat die banden van zo’n mountainbike kunnen hebben. Er worden foto’s genomen en voor je het weet ben je weer beneden. Tussendoor doen we nog een zipline op grote hoogte aan, voor een paar centjes extra. Dan heb je vervolgens nog een goede buffetlunch en een zwembad tegoed. Bij dat zwembad doet de stuntman nog wat kunstjes op de glijbaan voor, die ik gretig na wil doen. Nou ja, tot op zeker hoogte dan, dat achteruit de glijbaan af laat ik maar voor wat het is. Het was een geslaagde dag. Mannen onder elkaar. De dood zelf heb ik niet eens echt in de ogen hoeven kijken. Na een lange terugrit neem ik nog een goede chocomel met zoet in plaats van een avondmaal. Voor de volgende dag heb ik al weer een ritje de grens over geboekt. Dus dat wordt weer vroeg op.

Video's:

https://youtu.be/k_v0pjKWl_s

https://youtu.be/JJ-KYgrZec4

https://youtu.be/-EoxUvy2Q1M

https://youtu.be/uUiLADHJrI8

https://youtu.be/imNElY6xnZo